Blogs van Evalie Cecchini-Bonestroo

Evalie heeft sinds vijf jaar de diagnose colitis ulcerosa. Ze is getrouwd en heeft twee katten. Ze heeft een kinderwens, helaas is deze door de vele en forse opvlammingen nog niet vervuld. Evalie is illustrator, schrijfster en autonoom kunstenaar. Voordat ze ziek werd had ze een eigen onderneming waarbij ze mensen hielp om hun leven weer op de rit te krijgen. Het kostte haar veel moeite om dit op te geven, maar inmiddels heeft ze haar leven aangepast aan de beperkingen die colitis met zich meebrengt. Haar blogs zijn gebaseerd op eigen ervaringen en dagboekfragmenten en hebben als doel de soms intieme taboes rondom het ziektebeeld IBD te doorbreken.

Blogs van deze auteur

  • Rare situatie

    Een half uur later gaat de deurbel. Ik zit vast op de wc en mijn mobiel ligt in de kamer. Ik kan er niet af, mijn darmen zijn te erg van streek om het risico te nemen en de deur open te doen. Ze belt nog een keer aan. Dan hoor ik even later gemorrel aan de deur.
  • Falen

    Ik heb nog steeds mijn vriendin aan de lijn. ‘Ik heb gefaald in alles’, gooi ik er met horten en stoten uit.
  • Keuzes

    Drie jaar geleden. De kogel is door de kerk. Ik heb mijn bedrijf opgedoekt. Het voelt als een enorme opluchting, want ik kan al een paar jaar niet meer aan de verwachtingen voldoen en als het me wel lukte, dan kon ik maar half werk leveren en was ik erna zo uitgeput dat het voelde alsof ik elke keer een tik van de stadsbus had gehad.
  • Wat is er met me aan de hand?

    Als de verpleegkundige weer weg is en ik in mijn schone bed lig voel ik me ineens heel erg opgefokt worden. Ik relativeer het in mijn hoofd dat het de stress is van in het ziekenhuis liggen, en dat alles nieuw is. Maar de hartkloppingen lijken steeds erger te worden. Ik voel mijn lippen tintelen. Ook mijn ademhaling gaat steeds sneller. Net als ik op de alarmknop voor de verpleegkundige wil drukken, komt de arts binnen met een assistent.
  • Schaamte

    Dan komt de verpleegkundige, die de deur opentrekt zonder te kloppen. Het maakt ook eigenlijk niets meer uit, maar door de vreselijke huilbui kom ik ook niet echt uit mijn woorden. ‘Er ligt allemaal bloed in de toiletpot’, snotter ik. ‘En ik ben duizelig’.
  • Hoe het begon, vijf jaar geleden

    Daar lig ik dan. Op een vierpersoonskamer in het ziekenhuis. Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen en ik vond bloedprikken al zo eng, dat ik het elke keer weer heb uitgesteld. Toen ik uiteindelijk toch ben gegaan, werd ik al snel opgenomen, want de uitslagen van de bloedtests waren niet zo positief.