Een goede inschatting is goud waard

Geplaatst op 16 augustus 2012 door - 3107 keer bekeken

Eén van mijn kinderen kwam een aantal maanden geleden bij het sporten ongelukkig terecht en voelde een soort stroomstoot langs zijn ruggenmerg van zijn nek naar zijn stuit. Hij had daarna lichte tintelingen in zijn voeten en handen. Het was geen spectaculaire en angstwekkend uitziende val, maar zijn klachten gingen na een tijdje rust niet over.



In de auto
Toch maar even de huisartsenpost bellen, want het was natuurlijk in het weekend. Bij de dichtstbijzijnde konden we pas later op de dag terecht, dus werden we verwezen naar een huisartsenpost verder van huis. “Zet hem maar in de auto en komt u maar”, luidde het devies. Het was een weg met veel drempels. Meer dan ik me ooit had gerealiseerd.

Fixeren
Eenmaal aangekomen worden we goed opgevangen en kunnen we snel naar de arts. Hij doet uitgebreid onderzoek en concludeert dat mijn zoon op het veld al ‘geplankt’ had moeten worden en dat hij al helemaal niet zelf vervoerd had mogen worden. De huisarts legt hem plat, fixeert zijn nek en rug. Vervolgens belt hij de ambulance om hem naar het ziekenhuis van de huisartsenpost te vervoeren waar we eerder niet terecht konden. Dat duurde even, maar toen de ambulancebroeders kwamen, werd hij professioneel vastgesnoerd op de plank met zijn hoofd in een imponerend blok.

Discussie
Bizar was de discussie van de huisarts met de ambulancebroeders die aangaven dat hij misschien maar naar een ander ziekenhuis moest worden vervoerd omdat het ziekenhuis waar hij naartoe zou gaan na vijf uur ‘s middags in het weekend geen ‘trauma’s op de plank’ meer accepteert. De ambulancebroeders moeten dan doodleuk met hun patiënt verder naar een ander ziekenhuis met traumakamer. Het zou voor hen niet de eerste keer zijn, terwijl dit ziekenhuis wel topklinisch is en deze zorg dus geboden zou moeten worden. Na een zeer beslist telefoontje van de huisarts naar het betreffende ziekenhuis mogen we toch komen.

Schrik
In de ambulance, met inmiddels de schrik in de benen, vragen de beide ambulancebroeders zich af waarom ik toch zo dom was om zelf met hem te gaan rijden. Ik voel me wel stom en aangesproken dat ik dat inderdaad niet had bedacht, maar het leek op het eerste gezicht niet zo erg en we hebben overlegd met de huisartsenpost. Mijn zoon vertelt ondertussen dat hij topsporter wil worden. De ambulancebroeder die naast hem zit zwijgt eerst en zegt dan: “Eerst maar even kijken hoe het met je nek is jongen.” Het kippenvel staat op mijn armen.

Traumakamer
In het ziekenhuis worden we vriendelijk opgevangen. Mijn zoon gaat naar de traumakamer en ze lopen alle wervels af. Er wordt een foto gemaakt. Daar is niets op te zien. Wel is er twijfel en daarom wordt er nog een CT-scan gemaakt. De radioloog wordt erbij geroepen. Die concludeert dat de wervels heel zijn. Het is een spierenkwestie. Mijn zoon vraagt of hij dan maandag naar het sportkamp mag waar hij naartoe zou gaan en dat is geen enkel probleem. “Je zult nog wel wat spierpijn hebben. Houd daar rekening mee. Een beetje rustig aan, maar het kan geen kwaad.” Op het kamp heeft hij rustig aan gedaan en is daar vervolgens een aantal keren door een fysiotherapeut gekraakt. Het ging wel aardig, maar de pijn in zijn nek en spieren bleef.

Therapie
Een paar keer naar een masseur. Dat helpt wel iets, maar de klachten blijven. Zo erg dat hij niet volwaardig kan sporten. Via de huisarts een verwijzing naar een manueel therapeut, maar die gaat net met vakantie, dus daar kunnen we een afspraak plannen voor over anderhalve maand. We komen gelukkig via een kennis terecht bij een gespecialiseerde sportfysiotherapeut. Daar kunnen we meteen de volgende dag naartoe. Hij onderzoekt mijn zoon en geeft aan dat hij vindt dat er eerst een neuroloog naar moet kijken.

Neuroloog
Dat gaat gelukkig snel. Een paar dagen later hebben we al een afspraak. De foto’s zijn opgevraagd en de neuroloog constateert dat mijn zoon hoogstwaarschijnlijk een ruggenmergschudding heeft gehad. “Jammer dat er geen neuroloog bij gehaald is gezien de klachten. Dat had de eerste hulp moeten doen. Hij had natuurlijk nooit op kamp gemogen, had nooit gekraakt mogen worden en had rust moeten houden. Dat zou zeker het advies zijn geweest als er een neuroloog was geraadpleegd. Maar meestal komt het goed mevrouw.”

Miscommunicatie
Inmiddels zitten we nog midden in de behandeling van de fysiotherapeut en oefent mijn zoon hard om verder te kunnen met zijn ‘olympische ambitie’. Mijn constatering is dat er bij het eerste telefoontje naar de huisartsenpost al iets niet helemaal goed is gegaan. Vervolgens is er een serieus punt te bespreken tussen de huisartsenposten, de ambulancedienst en de eerste hulp van het ziekenhuis dat na vijf uur ‘s middags dit soort trauma’s niet meer aanneemt. Daarnaast vraag ik mij af hoe de medewerkers van de huisartsenpost en eerste hulp kunnen beschikken over de veelheid van kennis en ervaring die nodig is om adequate inschattingen te kunnen maken. Hoe ontschot je al die kennis?

Kennis toevoegen
Mij verbaast het keer op keer in dit ziekenhuis dat de jongst gedienden zich het vuur uit de sloffen lopen om alles op te vangen en inschattingen moeten maken die cruciaal zijn voor het verdere verloop. Wellicht kunnen slimme computersystemen al waarschuwen dat er bijvoorbeeld bij neurologische verschijnselen na een val op rug en/of nek niet zelf vervoerd moet worden en dat het slim is een neuroloog te raadplegen. Ik had nog nooit gehoord van een ruggenmergschudding. Zij denk ik ook niet. Of moet er toch meer lijfelijke kennis en ervaring aanwezig zijn, ook buiten kantooruren? Ik heb het antwoord niet. Wat ik wel weet is dat goede inschattingen de patiënt een hoop leed en onzekerheid besparen en ook aardig wat (onnodige) zorgkosten. Goud waard dus!

 

 




Er is 1 reactie geplaatst


  • Elisabeth | 20 augustus 2012

    wat een verhaal beschrijft u..
    Heel herkenbaar.
    Je bent geneigd om te vertrouwen op de deskundigheid van het personeel. Het schort nogal eens aan doortastendheid en goed 'kijken' naar de patient. Nu wordt vaak volstaan met basistestjes volgens protocol. Komt daar niets uit, niets aan de hand...
    Dat er bij de huisartsenpost niets acuut was, kan... Maar als klachten blijven moet je daar als huisarts doortastend optreden.
    Als je intuitie sterk is en je leidt, loop je flink tegen muren op.
    Een kritische houding wordt niet op prijs gesteld, is mijn ervaring.
    U mag trots zijn op uzelf, u heeft welzijn van uw zoon goed bewaakt, niet elke ouder is daartoe in staat.
    Veel sterkte met uw zoon en bedankt voor het zo persoonlijk delen van het verhaal.


Laat een reactie achter


Uw naam wordt vermeld op de website bij uw reactie. Uw e-mailadres wordt niet op de website getoond en is enkel bekend bij de redactie. ZorgkaartNederland respecteert uw privacy.
Met het inzenden van een reactie geeft u aan akkoord te gaan met de gedragcodes.

Velden met een * zijn verplicht

Partners van ZorgkaartNederland