Een knoop doorgehakt

Geplaatst op - 970 keer bekeken

Een knoop doorgehakt

Al eerder schreef ik een blog over mijn dilemma over een nieuwe knie. Ik heb een beslissing genomen, de nieuwe knie zit er inmiddels in. Ik zal jullie met mijn blogs meenemen in het traject er naar toe, de ziekenhuisopname en het revalideren. Hiermee wil ik ook anderen waarschuwen en wijzen op hobbels en kuilen richting een nieuwe knie.

 

 

Hoe ben ik zover gekomen?

Afgelopen zomer in de vakantie ging de conditie van mijn been achteruit. Zomaar vanuit het niets kon ik soms ineens niet meer lopen van de pijn in mijn been. Soms ging het weer even, maar dan ineens weer niet. Om toch mobiel te zijn heb ik maar een kruk gekocht, zodat ik in ieder geval bij pijn toch van mijn plaats kon. Ook het fietsen, mijn lust en mijn leven, werd steeds problematischer. Ja, nu moest er wel wat gebeuren. De beslissing voor een nieuwe knie was snel genomen.

Orthopeed

De beslissing voor een knieoperatie was dan wel genomen, maar door welke arts of in welk ziekenhuis vond ik nogal lastig. Ik heb eerder negatieve ervaringen  gehad. De website van ZorgkaartNederland is eigenlijk het enige medium waar je als patiënt op af kunt gaan. Wel realiseer ik me dat het puur persoonlijke ervaringen van mensen zijn en dat wanneer het klikt tussen jou en een arts, dit voor een ander mens heel anders kan zijn. Toch heb ik er gebruik van gemaakt. Ik koos voor een arts in het Tergooiziekenhuis.

Afspraak

De afspraak was snel gemaakt en ook de verwijzing was geen enkel probleem. Uiteraard moesten er eerst weer foto’s worden gemaakt. Het viel mij op dat van beide knieën een foto werd gemaakt. Ik vind dat logisch, maar in het verleden werd meestal alleen maar van het probleembeen een foto gemaakt.
De afspraken van deze arts lopen altijd uit, vertelde de secretaresse. Dat gaf mij, hoe vreemd het misschien ook klinkt, vertrouwen. Vertrouwen dat de arts de tijd voor mij zou nemen.

Het bleek inderdaad een heel menselijke arts, hiermee zeg ik uiteraard niets over zijn kunde, dat kan ook niet wanneer er nog niets is gebeurd.
De arts wond er geen doekjes om, die rechterknie was heel erg versleten. Een standscorrectie is bij vrouwen minder effectief dan bij mannen, dus hij stelde voor om de halve knie te vervangen.. Hij wist het pas zeker wanneer hij de knie open zou maken. Een halve knie, het beste van twee werelden, zo begreep ik. Want je houdt je eigen kruisbanden en dat helpt bij het lopen. Lopen, wat je met een hele nieuwe knie eigenlijk opnieuw moet leren.
Ik mocht er nog over nadenken maar zei dat dit niet hoefde. ‘U bent nogal resoluut’, zei hij. Ja, ik heb al lang genoeg nagedacht, nu moet het maar gebeuren.

Het balletje ging rollen

Omdat ik niet hoefde na te denken, kreeg ik gelijk papieren mee om alles in gang te zetten. De operatie kon begin januari plaatsvinden. Ik vertelde dat ik de operatie dan tot nog 16 januari wilde uitstellen om met mijn zussen de 50ste verjaardag van mijn jongste zusje te vieren.
Aan het einde van het gesprek wenste hij me nog een fijn weekend met mijn zussen. Kijk, dat geeft mij toch vertrouwen te maken te hebben met een menselijke arts, en niet een arts die zich alleen bekommert om het technische gedeelte van de patiënt.

Verstand versus gevoel

Mijn verstand zei me het juiste te doen, mijn gevoel zei nog steeds iets anders. Je weet wel wat je hebt, maar je weet niet wat je krijgt. Ach, en als het lopen en het fietsen zo moeilijk gaat, dan kun je alleen maar je verstand gebruiken wanneer je 61 bent. Wordt vervolgd.




Er zijn nog geen reacties. Laat een reactie achter 0


  • Nog geen reacties geplaatst

Laat een reactie achter


Uw naam wordt vermeld op de website bij uw reactie. Uw e-mailadres wordt niet op de website getoond en is enkel bekend bij de redactie. ZorgkaartNederland respecteert uw privacy.
Met het inzenden van een reactie geeft u aan akkoord te gaan met de gedragcodes.

Velden met een * zijn verplicht