Verzorgers in de verpleeghuizen, sta op!

Geplaatst op 9 juni 2016 door - 6669 keer bekeken

Foto Verzorgers in de verpleeghuizen, sta op!

Afgelopen zondag haalde ik mijn vrouw om half elf ’s morgens in het verpleeghuis op voor naar huis. Ze zou er tot half acht ’s avonds blijven. Ik maakte met de verzorgers de afspraak dat ik alleen even om half vier ’s middags zou terugkomen voor een verschoning. Hetgeen ook gebeurde. De incontinentiemat werd losgemaakt en weer net zo ‘dichtgeklapt’. Niet nodig nog, niet te nat nog, het kon nog wel even voort. Dit echoot nog steeds na. Ik voelde me geroepen dinsdag met deze ervaring te beginnen tijdens mijn toespraak op het congres van psychologen in de ouderenzorg. Ik zei tegen de zaal, me nog altijd een vulkaan vol pijn te voelen. En daar is geen woord van overdreven. Van half 11 ’s morgens tot half acht ’s avonds één en dezelfde mat? Nieuw beleid. Kostenbesparing. Er moest op het incontinentiemateriaal bezuinigd worden. Dagelijks werd er te veel gebruikt. De zorgcalculators hadden hun slag weer geslagen. Konden wij onverrichter zake terug naar huis? Oh ja? En als mevrouw de voorzitter van de Raad van Bestuur gelijk een Linda de Mol haar broekje nat giechelde, liet zij het dan ook maar gewoon opdrogen? Geen verschoning? Geen sprake van natuurlijk. Het was bovendien 25 graden. Het was broeierig. Hygiëne! Waren ze nou helemaal van god los. Er bestond nog zoiets als het handhaven van ons beschavingsniveau.

Dames en heren psychologen in de ouderenzorg, zei ik in Bussum: de dienstdoende verzorgsters van het verpleeghuis van mijn vrouw hadden afgelopen zondag meer psychologisch inzicht moeten tonen. Mijn echtgenote, zo sprak ik, werd natuurlijk weldegelijk verschoond. En wat mompelde Ellen toen we weer naar huis reden? ‘Dankjewel lieverdje’. Ik liet in de volle zaal even een stilte vallen. Ik vroeg de psychologen in de ouderenzorg die twee woorden op zich te willen laten inwerken. ‘Dankjewel lieverdje’. De verzorgers van afgelopen zondagmiddag voerden hersenloos klakkeloos een dienstorder uit. Hadden geen idee van wat ze aanrichtten en wat zulks met onze psyche deed. Zorgwekkend. Zoals zoveel zorgwekkend is in de verpleeghuizen in Nederland. De benadering van dementerende en somatische medemensen is te VVD geworden. Te ieder voor zich. We lachen net als onze premier voortdurend de problemen weg. Ons beschavingsniveau staat onder druk.

Je zal met de huidige tendensen in de zorg toch niet zo gebekt zijn zoals ik. Ik heb desondanks door afgelopen zondag twee nachten zeer slecht geslapen. Ze bedoelen het niet verkeerd, die verzorgers, maar dat ‘Het kan nog wel even’ is zo beledigend. Mensonterend. Op deze punten ligt in verpleeghuizen een schone taak voor de psychologen weggelegd. Het handhaven van beschaving en kwaliteit in de zorg kan niet alleen van mantelzorgers komen. Niet alleen van de Inspectie, de Patiëntenfederatie en spraakmakende consumentenprogramma’s. Er zal van onderaf in de zorg een minder dociele houding jegens beleidsmakers moeten worden gemanifesteerd. Het gaat om hygiëne en welbevinden (Dankjewel lieverdje) - niet eerst en vooral om de portemonnee. Dan maar beter een grootverdiener minder in de Raad van Bestuur.

Het idee van een vanzelfsprekend recht op een goede gezondheid heb ik laten varen. Daarom ook: niet de zorg verschralen en verkwanselen. Niet de dementerenden uit een misselijkmakende kruideniersmentaliteit van carrièrebeluste zorgmanagers op een maximum aantal incontinentiematten per dag zetten, omdat ze (het betere soort) te duur zijn. Een gotspe. Ze willen het verpleeghuis van mijn vrouw helemaal voor dementie gaan inrichten. Zodat betere zorg geleverd kan worden. Hoe dat zo? Wat wordt er dan ineens beter? De natte broek? Niemand van mijn generatiegenoten verlangt terug naar de tijd waarover Jan Foudraine in ‘Wie is van hout’ zo indringend schreef. Toen spoten we lastposten plat - we diskwalificeerden ze als kinds. Toen verzonnen we de isoleercel. Ik heb er mijn eigen moeder destijds een paar keer uit bevrijd.

Ik ben gesteld op de verzorgers van mijn vrouw. Maar ze zouden minder ja en amen tegen hogerhand moeten zeggen. Ze zijn te volgzaam, te weinig kritisch, te weinig Foudraine, ze houden hun vakliteratuur en de zorgontwikkelingen onvoldoende bij - Raden van Bestuur varen er wel bij. Ik ben van nature niet cynisch, maar de zorg in Nederland maakt me dat. Hoorde ná zondag dat mijn vrouw geregeld verschoond blijft worden (het is ze geraden ook). Maar dat het ‘kostenplaatje’ een goedkopere incontinentiemat ‘voorschrijft’. Waarom dat niet gezegd toen we zondag even voor een verschoning terugwaren? Waarom dat grievende dichtklappen van een vochtige broeierige incontinentiemat? Ik stip de ervaring aan (en blijf dat doen) omdat hier sprake is van een zorgmisstand. De psychologen voor me in de zaal in Bussum knikten. Zij leken het begrepen te hebben en met me eens te zijn. Een afspraak voor een volgende lezing werd gemaakt.

Johan Carbo




Er zijn 5 reacties geplaatst


  • Molukker | 30 juni 2016

    Pff. Nu maken wij mee, mijn moeder wil haar kleding niet aanpassen ,nu wordt haar broek niet meer aangedaan
    Ten tweede wordt zij al een half jaar niet meer gedouched en krijgt geen therapie helemaal niks
    En ook zij moet als ze moet plassen op een zeil in bed gelegd

    De verzorging volgt de regels op van hun leidinggevende of hoger hand
    Waardeloos want het geld gaat naar hoger hand ipv de zorg voor de patient

  • Riek & Cees | 15 juni 2016

    Hoe halen ze het in hun hoofd? Het is al erg genoeg: als baby moet je leren zindelijk te worden en als oudere wordt je dit weer afgeleerd. Laat maar lopen, het kan grenzeloos doorgaan, het materiaal is ervoor gemaakt en vervangen kan steeds langer uitgesteld worden. Gaat het nou om zorg voor mensen of om scoren met uitvindingen en verzorgingskosten besparen?

  • Cees | 14 juni 2016

    Het is buitengewoon ernstig dat dit soort misstanden nog steeds voorkomen. In de zorginstelling waar ik in de leiding van één van de cliëntenraden zit, wordt hoe langer hoe meer gewerkt volgens het OER®-principe. Ondersteuning Eigen Regie. Als het maar enigszins mogelijk is, bepaalt de klant wat er geboden wordt. Binnen de mogelijkheden leren we dit samen met het personeel en het management handen en voeten te geven.

  • maggy | 11 juni 2016

    Steeds denk je het kan niet gekker en iedere keer merk je ja het kan dus wel gekker........
    Gaan bezuinigen op incomateriaal!!!!!!! Zie het bij mijn 90-jarige moeder ook, er wordt zeer minimaal vergoed! Diegenen die de beslissingen nemen, kunnen hetzelf gelukkig nog droog
    houden! Diegenen die verzorgend bezig zijn, moeten met z'n allen echt meer stilstaan en zich indenken hoe een zorgvrager zich voelt en namens hen, opkomen en dan bedoel ik echt met z'n allen tegen de malle bedenkers van dit soort bezuinigingsmaatregelen.......

  • Marloes | 9 juni 2016

    Wat schandalig, mensonterend en naar om te lezen maar wat fijn dat u hierover schrijft! Ikzelf kom uit de zorg en ben nu al twee keer mijn baan verloren doordat ik een van de weinigen ben die wel haar mond open doet hiervoor. Ik kan u vertellen dat het helaas niet in dank wordt afgenomen door hogerhand als je heel menselijk handelt (tegen de ‘regels’) en het soms moet bekopen met een ontstane onwerkbare situatie en dus verlies van een baan. Maar altijd nog liever ander werk dan tegen mijn gevoel in in de (verkeerde) maat te moeten lopen.
    Kom op mensen in de zorg; Ieder mens is een kind van iemand, vriend/vriendin, een broer, zus, een vader of een moeder. Verplaats je eens echt in een ander. Wat u niet wil dat u geschiedt…


Laat een reactie achter


Uw naam wordt vermeld op de website bij uw reactie. Uw e-mailadres wordt niet op de website getoond en is enkel bekend bij de redactie. ZorgkaartNederland respecteert uw privacy.
Met het inzenden van een reactie geeft u aan akkoord te gaan met de gedragcodes.

Velden met een * zijn verplicht

Partners van ZorgkaartNederland