Zes en dapper

Geplaatst op 11 december 2018 door - 629 keer bekeken

Foto Zes en dapper

Mijn patiënt is 37 jaar en thuis gereanimeerd. Haar ogen zijn gesloten, het dikke blonde haar ligt bijeengebonden op het kussen. Ogenschijnlijk slaapt zij, maar dit is niet echt zo. Haar diepe en onomkeerbare coma maakt dat haar man en kinderen stil naar haar staren.

"Geef mama maar een kus". Haar dochtertje van zes schudt beslist haar hoofd en vlucht naar de deur, richting de gang.

Deze reactie op de goedbedoelde woorden brengt mij terug in de tijd, toen ik ook zo oud was en een broertje kreeg. Mijn moeder lag op een brancard, toen ik aan de hand van mijn vader het ziekenhuis binnenstapte. "Geef je moeder maar een kus", zei de ambulancebroeder. Maar de vrouw die pips onder het laken lag, leek helemaal niet op de moeder die zij hoorde te zijn. Ik kende een sterke duizendpoot, die appeltaarten bakte, bergen wasgoed wegwerkte en de breipennen liet tikken. Zij maakte ons huis tot mijn thuis. Ik wilde haar geen kus geven en deinsde achteruit. Mijn moeder stak haar hand naar mij uit en die durfde ik even vast te pakken. "Thuis mag je je broertje op schoot", beloofde ze geruststellend. Ik glunderde en trok mijn vader mee naar buiten. Weg uit dat stomme ziekenhuis, waar niks was zoals het hoort te zijn.

Ik geef de drie kinderen een regenboogkristal mee. Het vierde kristal hangt haar zoon van 11 aan de infuuspaal. Tussen de pendels met apparatuur door vangt het kristal een zonnestraal. Tovert regenboogkleuren tevoorschijn.

Het dochtertje verlaat haar veilige plek bij de deuropening en komt naast mij staan. "Als je wilt kun je zachtjes mama's hand aanraken. Kijk zo." Zij doet mij na en streelt. Vederlicht en vol van aandacht.
Zo zetten wij samen de eerste dappere stappen in afscheid nemen. Met gefluisterde woorden en de zachtheid in haar gebaren laat ze ons zien dat kwetsbaarheid samengaat met flink zijn.

Dan gaat ze. Aan de hand van haar vader loopt ze door de klapdeuren van de intensive care naar de uitgang. Het kristal houdt ze stevig vast.
Voor thuis. Waar niks meer wordt, zoals het hoort te zijn.

 

In samenwerking met medisch maatschappelijk werk en pedagogisch medewerkers kunnen IC-verpleegkundigen meer betekenen voor kinderen die op bezoek komen op de IC. De regenboogkristallen zijn in moeilijke situaties een hulpmiddel. Het is een idee van stichting Regenboogboom. 




Er zijn 2 reacties geplaatst


  • Rina | 17 december 2018

    Fraaie tekst Christien, geeft mij tranen; maar niet alleen dood veranderd hoe het is, ook handicaps, amputaties ed. Dan blijft de persoon wel bestaan, maar het jonge kind weet heel goed dat het anders is geworden en al of niet blijft. De regenboogkristal is wel een heel fraai en tastbaar object om te geven, bravo!

  • Marijke | 12 december 2018

    Stil kijk ik naar de letters die zinnen vormen maar ongetwijfeld een traan over mijn wang stroomt. Nee het zal nooit meer worden zoals het was. Het verlies van realiteit en puurheid voor een meisje van 6.


Laat een reactie achter


Uw naam wordt vermeld op de website bij uw reactie. Uw e-mailadres wordt niet op de website getoond en is enkel bekend bij de redactie. ZorgkaartNederland respecteert uw privacy.
Met het inzenden van een reactie geeft u aan akkoord te gaan met de gedragcodes.

Velden met een * zijn verplicht

Partners van ZorgkaartNederland