‘Zoek actief psychosociale zorg’ - Miranda

Geplaatst op 5 december 2019 door - 1133 keer bekeken

Foto ‘Zoek actief psychosociale zorg’ - Miranda

Nadat mijn man Peter in 2013 ongeveer twee maanden op de IC had gelegen en daarna twee maanden intern moest revalideren was hij veranderd. Ook mijn hele leven stond op zijn kop. Om hier goed mee om te kunnen gaan kreeg ik op verschillende gebieden hulp aangeboden en ging ik zelf ook actief op zoek naar hulp.

Mijn man kreeg in januari 2013 griep. Het voelde na een aantal dagen niet als een gewone griep. Op 18 januari werd hij per ambulance naar het ziekenhuis gebracht in onze woonplaats. Hij bleef maar achteruit gaan en werd al snel op de IC opgenomen. Na twee weken werd hij vanuit het plaatselijke ziekenhuis met spoed en aan de beademing naar het Radboudumc in Nijmegen overgebracht. Hier onderging Peter een spoedoperatie en werd vervolgens opnieuw op de IC opgenomen. Daar heeft hij twee maanden gelegen, met de nodige complicaties. Ook werd hij kunstmatig in slaap gehouden. Na het langdurige verblijf op de IC volgde een intern (in een revalidatiecentrum) en extern (vanuit huis het revalidatiecentrum bezoeken) revalidatietraject.

Miranda_3

Zoveel mogelijk hetzelfde

Thuis wilde ik dat alles zoveel mogelijk gewoon bleef. Dat lukte redelijk. Als de kinderen naar school waren, ging ik naar Peter. En ik wilde weer thuis zijn als de kinderen thuis kwamen. Zo ging dat ongeveer iedere dag. Werken lukte niet meer. Ik was alleen nog maar aan het rennen, vliegen en regelen. En dat is nu nog steeds vaak zo.

Alles is veranderd

Ieder facet in het leven is veranderd na Peters ziekzijn. Ons gezinsleven, sport, inkomen, reizen, werk, hobby’s en vrienden. Ook onze relatie is met vallen en opstaan veranderd, maar we zijn nog steeds gelukkig met elkaar. Het is op een andere manier mooi geworden. Onze psycholoog kon dat heel goed verwoorden. Hij benoemde het zo: ‘Als je gezond bent, werkt en een gezin hebt, zit je vaak op een snelweg. Het moet allemaal snel door. Jullie zitten nu op een B-weg. Jullie rijden wat langzamer, maar zien daardoor meer. En die dingen zijn niet minder mooi.’

Wel doen de veranderingen soms verdriet. Het lukt Peter niet meer goed om mee te doen aan activiteiten of evenementen. Dat zijn teveel prikkels. Vroeger vonden wij dat samen leuk. Ik kies er af en toe voor om dat dan alleen te doen, maar dat doet soms wel pijn.

Een plekje geven 

Peters ziekzijn en de gevolgen voor ons leven heeft niet alleen Peter, maar ook mij tijd gekost een plekje te geven. Zowel tijdens de IC-opname als daarna hadden we contact met de nazorgverpleegkundige. Tijdens het revalidatietraject in het revalidatiecentrum gingen Peter en ik samen naar de maatschappelijk werker en psycholoog. Vandaaruit kreeg ik het advies om EMDR-therapie te volgen. Dit heeft me geholpen om de heftige gebeurtenissen van de IC-periode en het overlijden van mijn vader in diezelfde tijd te verwerken.

Miranda_2

PICS

 Een jaar nadat Peter thuis was gekomen, merkten we dat we opnieuw vastliepen. Peter zat flink in de put. ‘Want als dit het was, dan is het niet veel meer.’ We zochten opnieuw contact met de verpleegkundige van de nazorgpoli Radboudumc. De verpleegkundige gaf aan dat er mogelijk sprake zou kunnen zijn van PICS.

Dit is het Post Intensive Care Syndroom waarbij je last van je lichaam en geest blijft houden na een IC-opname. Ook ík herkende veel in PICS. Dit noemen ze het Post Intensive Care Syndroom Familie. Dit gaf weer een aanknopingspunt om verder hulp te zoeken. Na deze uitkomst zocht ik opnieuw contact met de psycholoog. Op advies van onze psycholoog hebben we contact gezocht met professionals in de NAH (Niet- Aangeboren Hersenletsel). In een jaar van ambulante begeleiding zijn we erg geholpen.

Ik pakte hulp met beide handen aan

Nog steeds merk ik dat ik hulp kan gebruiken. Met de praktijkondersteuner van de huisarts heb ik afgesproken dat ik altijd mag aankloppen. Ook heb ik nog veel contact met de verpleegkundige van de nazorgpoli van het Radboudumc. Ik noem haar de engel die we de afgelopen jaren nodig hadden. Zij zegt dan altijd: jij hebt de winst er zelf uitgehaald door actief te gaan zoeken.

Nazorg, op verschillende gebieden, is voor ons heel belangrijk geweest. Ik gun iedereen de nazorg die wij hebben mogen krijgen en hebben kunnen vinden. Want veel mensen en hun naasten ervaren de gevolgen van hun IC-opname. Iets kleins kan een groot probleem worden. Ik raad iedereen aan om zelf actief te zoeken naar hulp en alles aan te nemen wat er op hun pad wordt aangeboden. Ook nu nog, ruim 6 jaar later, worden we als gezin nog dagelijks geconfronteerd met de gevolgen van de IC-opname.

> Een ziekte of behandeling kan zorgen voor angsten, somberheid en spanning. Of voor problemen in de omgang met partners, kinderen, familie, vrienden of collega’s. We noemen dit psychosociale problemen. Op deze website vindt u informatie over zorgverleners die u hierbij kunnen helpen.

> Lees meer over PICS op https://fcic.nl/ en http://www.ICConnect.nl




Er zijn 2 reacties geplaatst


  • Redactie ZorgkaartNederland | 16 december 2019

    Beste Asje, Wat naar dat u de ervaringen heeft die u zo pijnlijk beschrijft. ZorgkaartNederland is helaas niet ingericht op het geven van medisch advies. Mocht u daar open voor staan, kunnen we u wel adviseren om te bellen of mailen met het Nationale Zorgnummer (0900 2356 780). Hier werken specialisten die weten welke zorgorganisaties er allemaal zijn en welke u hopelijk kunnen ondersteunen met uw hulpvragen.

  • Asje | 11 december 2019

    Mooi om te lezen dat er zoveel hulp is maar ik word er ook verdrietig van.Ik kwam per ongeluk hier terecht in mijn zoektocht naar hulp, ''Hoe blijf ik in leven''. Ik heb ptss/depressie, heb ongeveer 30 jaar bij ggz gelopen, geweigerd voor traumabehandeling of emdr, uitbehandeld. laatste keer,paniekaanval in zeer onveilige omgeving,ben de gang opgesleept want ik kon amper lopen.Voorts daar gelaten.Mensen liepen voorbij en keken terwijl ik in mijn nachtmerrie zat, afschuwelijk. Ik ben zo bang, ik durf niet meer heen,ben er weggegaan in de hoop elders hulp te krijgen,ben aan het vechten om in leven te blijven. Elke x met stomheid geslagen dat er geen hulp is. Instellingen hebben lange wachtlijsten of er word niet vergoed. Ik ben aan het einde van mijn Latijn. Ik kan het niet geloven. Moet er dan eerst weer een dode vallen voordat er wat veranderd? .Ik weet het niet meer en wie het wel weet mag het zeggen. Alstublieft.


Laat een reactie achter


Uw naam wordt vermeld op de website bij uw reactie. Uw e-mailadres wordt niet op de website getoond en is enkel bekend bij de redactie. ZorgkaartNederland respecteert uw privacy.
Met het inzenden van een reactie geeft u aan akkoord te gaan met de gedragcodes.

Velden met een * zijn verplicht

Partners van ZorgkaartNederland