Blog

Lees en discussieer mee over patiëntervaringen en kwaliteit van de zorg

  • Artsenkeuze

    Hoe zorg je dat je als patiënt centraal staat? Voor mij begint dat met mijzelf centraal te zetten in situaties waarin dat mogelijk is. Bijvoorbeeld in de beslissing naar welke arts ik ga. Ik vind keuze belangrijk. Daarom is volledige vrije artsenkeuze voor mij de doorslaggevende factor in onze beslissing voor een zorgverzekeraar. Dat is dus keuze één. Keuze twee is: door welke arts laat ik mij behandelen? Leg ik de nadruk op kunde of op vriendelijkheid? Speelt locatie een rol? Hierin heeft iedereen een andere afweging. Niet elke situatie biedt een keuze, maar als die er wel is, benut ik hem.
  • Zwijgen aan het bed

    Wat is er te zeggen aan een ziekbed? Alles ... en niets. Vaak zat ik aan het bed van een zieke of stervende. Soms iemand van wie ik hield, soms een relatief onbekende. Relatief, want ik merk dat ziekte en dood de afstand tussen mensen snel overbrugt.
  • Fouten en missers

    In elk beroep worden fouten gemaakt. De mate waarin die fouten anderen raken verschilt echter nogal. Een vrachtwagenchauffeur die een fietser aanrijdt, een piloot die een te harde landing maakt, een arts die een onjuiste diagnose stelt. Allemaal fouten met verstrekkende gevolgen. Allemaal haalden ze de pers. Alleen bij de arts werd ‘fout’ vervangen door ‘medische misser’.
  • Zwijgen kan tot fouten leiden

    Veel fouten in de zorg worden gemaakt ondanks het feit dat iemand ze bewust ziet gebeuren. Onze onzekerheid, ziekte of lagere status maken dat we onze mond houden op momenten dat het cruciaal is dat we spreken. Dat geldt zowel voor patiënten als voor artsen en verpleegkundigen.
  • Zorgen zonder oordeel

    Haar kamer heeft een voor mij zeer bekende nestgeur. De boeken op tafel, de tv-gids naast de stoel en de afstandsbediening erbovenop. Het hadden stillevens uit het huis van mijn oma kunnen zijn. Zelfs de zachte poedergeur en het geluid van de kleine slingerklok zijn vertrouwd.
  • Samen beslissen?

    Ik zie mijzelf als een mondige patiënt. Vanwege mijn achtergrond en opleiding voel ik mij op mijn gemak in ziekenhuizen. En toch..
  • Op een paar vierkante meter

    Voor mijn werk als vrijwilliger in de terminale zorg sta ik vaak voor een voor mij onbekende deur. Als vreemde kom ik in een huis dat een heel leven in zich opgeslagen heeft. Soms krijg ik een stukje van het verhaal te horen.
  • Dokter Achternaam

    De afgelopen maanden heb ik door omstandigheden heel veel artsen en verpleegkundigen de hand geschud. Het viel me op dat verpleegkundigen zich soms voorstellen met alleen hun voornaam en dat artsen dat regelmatig doen met ‘dokter’ en dan hun achternaam. Waarom is dat? Ik ontmoet deze beroepsgroepen ook regelmatig in een zakelijke setting en dan bestaat de wederzijdse begroeting altijd uit voornaam plus achternaam. Mens ontmoet mens. Hoe is dat anders dan patiënt ontmoet arts of verpleegkundige?
  • Ziekenhuisnacht

    Ziekenhuizen en nachtrust. Geen geweldige combinatie helaas. De omstandigheden om lekker diep te slapen ontbreken. Wat er in de ziekenhuisnacht soms wel is, is Tijd. Een kostbaar medicijn dat overdag vaak onvindbaar is.
  • Naar een ander kijken heeft geen zin

    Op internet zijn soms reacties te lezen als: ‘hij weet niet wat het is’ of ‘zij heeft makkelijk praten’. Niemand heeft makkelijk praten. Niemand is zonder verdriet of tegenslag. Ik hoorde ooit ergens dat veel problemen ontstaan omdat we het on stage gedrag van anderen vergelijken met onze eigen gevoelens achter de coulissen.