Blog

Lees en discussieer mee over patiëntervaringen en kwaliteit van de zorg

  • Een bakkie en een babbel

    Het viel mij en mijn collega's steeds meer op dat er een toenemend aantal cliënten moeite had met het bereiden van een (warme) maaltijd. Helaas blijken een aantal van deze cliënten wegens fysieke ongemakken ook niet erg ver buiten de deur te kunnen komen zonder hulp. Hierdoor kunnen zij niet aansluiten bij georganiseerde projecten of in het restaurant van een zorgcentrum voor het nuttigen van een maaltijd. Omdat een aantal cliënten met dit probleem in dezelfde straat woont, heb ik een signaal afgegeven aan het wijkteam met als doel te kijken welke mogelijkheden er zijn.
  • Bureaucratie in de zorg

    Het lijkt soms wel of de regels en de te nemen hindernissen in de zorgwereld met de dag toenemen. Uiteraard weet je als verpleegkundige in de wijk dat de zorg die je levert verantwoord dient te worden, dus dat doe je dan ook. Maar onlangs liep ik tegen een toch wel ingewikkeld bureaucratisch vraagstuk aan, wat voor de normale zorgleek waarschijnlijk niet meer te volgen is.
  • Ga op onderzoek uit in je eigen wijk

    Onlangs keek ik op een zondagavond het programma Nieuwsuur. Dit keer was een van de onderwerpen ‘Wijkverpleegkundigen helpen steeds vaker met huishoudelijke taken’. De situatie zoals in het programma werd geschetst, is herkenbaar.
  • Er tussenuit glippen

    Voor zorgverleners is het vast herkenbaar dat je met de ene cliënt een betere band hebt dan met de ander. Soms kan dat zijn omdat die cliënt ontzettend mooie verhalen vertelt, je de humor van de cliënt erg kunt waarderen of simpelweg omdat je de cliënt al jaren kent.
  • Waardevolle samenwerking met een welzijnsorganisatie

    Onlangs is de wijkverpleging de samenwerking aangegaan met een welzijnsorganisatie uit Almere. Twee keer per week organiseert deze welzijnsorganisatie een activiteitenmiddag voor kwetsbare ouderen die normaliter zeer weinig buiten de deur komen. Nu kan men zich afvragen, wat heeft de wijkverpleging daar te zoeken dan? Samenwerken door mee te doen aan een potje Rummikub?
  • Leren doodgaan

    In een normale levensloop, waarin het lichaam steeds wat ouder wordt, gaan mensen op hogere leeftijd steeds wat meer inleveren. Lichamelijke en/of cognitieve functies gaan achteruit. Er is hulp nodig voor dingen die iemand vroeger prima zelf kon. Vaste structuren vallen weg en je wordt soms afhankelijker dan je je ooit had kunnen voorstellen.
  • Trots op mijn vak als wijkverpleegkundige

    Als iemand mij vier jaar geleden had verteld dat ik in de wijkverpleging zou gaan werken, had ik diegene flink uitgelachen. Want wie gaat er nou in de wijkverpleging werken? Tijdens mijn opleiding tot HBO-verpleegkundige moest ik er absoluut niet aan denken en was ik ook blij dat ik mijn maatschappelijk gezondheidszorg-stage binnenschools mocht doen bij gebrek aan stageplaatsen.
  • De cliënt als spil

    De afgelopen paar jaar heeft de terugkomst van de wijkverpleegkundige een centrale rol gespeeld binnen veranderingen in de thuiszorg. De wijkverpleegkundige als spil. De wijkverpleegkundige die coördineert. In de afgelopen 20 jaar is de wijkverpleegkundige niet meer zo trendy geweest als nu. De wijkverpleegkundige is terug!
  • Werken in de wijk vergt soms creativiteit

    “Kun je ervoor zorgen dat de 92-jarige mevrouw W. tijdelijk in een verpleeghuis wordt opgenomen? Zodat zij kan bijkomen van haar val.” Met deze vraag belde een huisarts mij laatst op. Mevrouw W. had een flinke smak gemaakt en had een aantal kneuzingen opgelopen. Geen directe crisissituatie, maar wel urgent genoeg om een bed voor haar te regelen in een verpleeghuis. Naar verwachting zou ze daar twee weken moeten blijven.
  • Zorgen zonder oordeel

    Haar kamer heeft een voor mij zeer bekende nestgeur. De boeken op tafel, de tv-gids naast de stoel en de afstandsbediening erbovenop. Het hadden stillevens uit het huis van mijn oma kunnen zijn. Zelfs de zachte poedergeur en het geluid van de kleine slingerklok zijn vertrouwd.