Stichting tanteLouise, Centrum voor geriatrische revalidatie

Als je als patiënt mondig bent, en op het alarmknopje kunt drukken, is het een prima afdeling. Als je dit niet bent of door je beroerte niet meer kunt, kom je helaas zorg en aandacht te kort. Dan gaat het afhangen van individuele kwaliteiten van het personeel. Waar wij met mijn moeder tegen aanliepen:- aangeven dat ze naar het toilet wilde het antwoord krijgen: "Ik ga nu eten kom over een half uur terug". - Haar helemaal alleen in het restaurant vinden en pas na twee uur een verpleegkundige zien. Op de vraag of mijn moeder had gegeten, het antwoord krijgen: waarschijnlijk wel.. Restaurant in buffet vorm, bij een patiënt met afasie, die niet eens weet dat ze moet eten, en het in het begin aangereikt moet krijgen. Leuk flesjes maaltijdvervanger wegzetten, rechts van haar stoel met dop. Ze ziet het niet en ze kan onmogelijk de dop eraf krijgen. Als bezoek zelf zorgen voor haar toilet bezoek, dat ze drinkt etc. Bij het verlaten van de afdeling na een paar weken was het koffiedrinken wederom belangrijker dan even met patiënte en dochter mee gaan met rolstoel naar auto.. heel vreemd. Wat mij opviel is het gezamenlijk pauzeren van verpleegkundigen. Ik snap dat dat gezellig is maar gaat ten koste van patiënten. Bij gesprek met revalidatie arts en verpleegkundige inzake mijn moeder werd ook toegegeven dat ze de zorg voor mijn moeder niet konden bieden. Plaats zulke patiënten niet op die afdeling. Mijn moeder eenzaam op dat kamertje zien zitten deed pijn. Het verzorgd wonen in een kleine woongroep doet haar deugd.