ADHDcentraal Rotterdam

Ik herken mij volledig in de vorige ervaringen, daar heb ik niets aan toe te voegen. Jammer van de wachtlijst van 4 maanden, maar er zijn gewoon heel veel aanmeldingen en ze nemen de tijd voor je, dat zou ik ook niet anders willen. Ik ben 52 jaar en heb dus ADHD, (gecombineerd type, maar zelf het meeste last van de impulsiviteit) Vanaf het moment dat ik Dexamfetamine gebruik merk ik het positieve effect. Eindelijk zeg en doe ik alleen nog wat ik zelf wil, ik heb controle, een rem, ik hoef niet meer iedere dag hard te werken om mezelf in te houden, te kunnen focussen (wat niet goed lukte eigenlijk) en reageer niet meer op alles en iedereen! Ik kan veel beter luisteren, geen onrust meer. Eigenlijk heeft het een positieve invloed op al mijn gedachtes, gevoelens en gedragingen waardoor het gevolgen heeft op de mensen om mij heen en hun reactie op mij. Omdat impulsief gedrag ook kan horen bij een andere ‘stoornis’ heb ik altijd gedacht dat ik het kon veranderen en het aan mijn nare karakter lag. Een traumatische jeugd en de link is zo gelegd. Maar hoe hard ik ook aan mezelf werkte, adviezen opvolgde, CGT, gestart met schematherapie, het lukte mij niet. Keer op keer faalde ik en piekerde ik over wat ik nu wat had gezegd. Excuus aanbieden en weer verder. Hier is nu een einde aan gekomen! Ik heb geen rot karakter, ik heb ‘gewoon’ ADHD. Mijn vorige (geweldige vrouw) psycholoog was er stil van. Ze had wel verwacht dat ik ADHD zou hebben gezien mijn onrust, maar ze had nooit kunnen bedenken dat het de oorzaak zou zijn van mijn klachten en problemen. Einde behandeling, weg andere DSM diagnose. Mijn zelfbeeld normaliseert, ik kan mezelf nu vergeven maar rouw nog wel om het verlies wat ik heb geleden. Heerlijk en bevrijdend om gewoon een spontane, vrolijke vrouw te zijn met al haar tekortkomingen. Ik ben denk ik niet de enige waarbij de diagnose ADHD gemist of niet onderzocht wordt. Wat is er voor nodig dat de huisarts, de GGZ, deze diagnose in zijn overwegingen meeneemt? Ik had het geluk dat mijn zoon van 22 (op zijn eigen initiatief laten onderzoeken) en een goede vriend ermee werden gediagnosticeerd, terwijl ik dat totaal niet had verwacht. Toen ben ik het pas gaan overwegen, zou ik het soms ook kunnen hebben?? Al was ik eigenlijk t/m de dag van het onderzoek ervan overtuigd dat het geen ADHD kon zijn. Zou ik zoveel geluk hebben? Ja, het voelt voor mij als het hebben van geluk dat het deze stoornis is. Goed behandelbaar en niet mijn eigen schuld!