GGZ Rivierduinen Autisme, locatie Leiden

Na een wachtlijst van ruim 7 maanden kwam ik bij het Centrum Autisme terecht. Na een zeer traumatisch verleden, en dan eindelijk de juiste diagnose gekregen te hebben, had ik een goed gevoel bij het Centrum Autisme.In mijn dossier stond o.a. beschreven dat er in het verleden slecht naar mij geluisterd is en dat hulpverleners mij ook niet altijd goed begrepen hebben. Dit bewijst mijn inziens de late diagnose ook.Er bleek geen traumabehandeling mogelijk te zijn bij Centrum Autisme. Bij navraag vonden zij mij daar te labiel voor, echter ik kreeg sterk de indruk dat zij de behandelaren gewoonweg niet hadden. Ik kreeg een arbeidshulpverlener toegewezen. Daar mocht ik het mee doen. Ik raakte door wat traumatische gebeurtenissen in het heden in crisis, (suïcidaal) maar ook toen was er niemand thuis. Ik werd doorverwezen naar de vertrouwenspersoon. De volgende dag zag ik mijn arbeidshulpverlener weer, en zij bleek nergens van op de hoogte te zijn gebracht. Zij is dan ook, ondanks de crisis, toch een heel belangrijk en spannend gesprek in gegaan met mij. Dit gesprek verliep helaas ook weer behoorlijk traumatisch. Ik had de indruk dat mijn hulpverleenster niet (tot erg slecht) ingelezen was, en dat zij de situatie enorm had onderschat.Na het gesprek heeft de arbeidshulpverlener mij gewoon ''naar huis'' laten gaan, echter het leek mij op dat moment geen goed plan om het station in te gaan. Ik was van slag, en bovenal in paniek na dat gesprek. Ik ben toen door de stad gaan dwalen, in de war en hulpeloos...Twee weken heb ik in onzekerheid gezeten. Geen telefoontje niets. Via de mail ontkende mijn arbeidshulpverlener wat er was gezegd tijdens het gesprek, en beweerde zij dat het een prima gesprek was. Zij begreep mijn reactie dan ook niet.In een gesprek bij het Centrum Autisme, met de hoofdbehandelaar erbij, werd alles wederom ontkent, en werd alles afgeschoven op ''mijn beleving.'' Toen ik na 4 weken alles zwart op wit had, wat er was gebeurd tijdens het gesprek, en wel degelijk bleek dat ik het mij goed kon herinneren, en mijn hulpverleenster kennelijk bij een heel ander gesprek had gezeten, kwam men tot de conclusie dat en behandeling bij het Centrum Autisme geen zin meer had. Immers: Het verleden (zoals beschreven was in het dossier) had zich weer glansrijk herhaald. De vertrouwensband was te erg beschadigd geraakt.Daarna ben ik gewoon weer op een wachtlijst van 8 maanden elders terecht gekomen. Ik heb nu iets langer dan een jaar de (juiste) diagnose autisme, en heb alleen maar op een wachtlijst gestaan. Er is geen enkele poging gedaan om de schade te beperken. Sterker nog: Ik heb mijn hele crisis (suïcidaliteit) zelf opgelost. Alweer. Het gebouw is prachtig, de locatie perfect. Dat dan weer wel.Ik ben nu 7 maanden verder, na al deze gebeurtenissen, en nu pas in staat om dit verhaal te beschrijven. Ik heb er geen woorden voor. Ik zou nu nog tot begin januari op een wachtlijst moeten staan, maar ik heb vandaag besloten dat deze hulpverlening niet voor mij is weggelegd.