LUMC Curium, hoofdvestiging

Wij kwamen daar met onze dochter toen ze 14 jaar was. Ze was sinds ze anderhalf jaar daarvoor naar de middelbare school was gegaan, steeds faalangstiger geworden, had dwanggedachten (ook suicidale) en kraste haarzelf op armen en benen. Ze kreeg daar heel snel de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik gaf onmiddellijk aan dat dit niet klopte , maar werd niet gehoord. Ze kreeg drie dagen per week dgt therapie waarvan wij van tevoren inhoudelijk nauwelijks informatie hebben gekregen. Na een paar maanden therapie kreeg ze verdere diagnostiek i.v.m vermoeden van autisme spectrum. Ondertussen ging de dgt therspie gewoon door. De diagnostiek duurde eindeloos en ondertussen ging het met onze dochter steeds slechter, krassen werd echt snijden, soms meermalen per week, ze kreeg verkeerde vrienden en ging xtc slikken. Daarnaast ontwikkelde ze anorexia, school bleef ondanks een overstap naar vmbo t dramatisch. Deze zaken werden niet met ons als ouders besproken.!!! Daar moesten we toevallig achter komen terwijl de "therapeuten" van dit 15 jarige meisje op de hoogte waren. Op onze hulpkreet als ouders kwam constant het antwoord dat ze binnen de dgt therapie zelf met leerdoelen moest komen.Na een halfjaar ben ik haar zelf gaan aanmelden bij eetstoorniskliniek Ursula omdat ze niet meer at. Daar hebben ze haar heel goed geholpen. Een maand nadat ze hier gestart was kwam dan eindelijk de diagnose autisme spectrum.Geen excuses voor verkeerde aanpak, in verslaglegging (ook naar andere instanties) blijven.benoemen dat de dgt zo goed gewerkt had en dat de automutilatie was verminderd ( nadat het eerst veel en veel erger was geworden,maar dat wordt niet vermeld !!). Zo kan ik ook zgn goede effecten behalen op papier en in rapportage de schijn wekken dat de anorexia dusdanig op de voorgrond kwam dat ze doorverwezen is naar ursula. Terwijl.ze ronduit kwaad waren omdat ik haar bij ursula had asngemeld en de dgt had stopgezet. Afijn, zo kan ik nog een hele tijd doorgaan.Zelfingenomen hulpverlening , geen zelfreflectie, traag. Ouders worden niet gezien als gelijkwaardige partner in de hulp voor hun kind maar als stoorzender en lastig aanhangsel.Kinderen worden op veel te jonge leeftijd volkomen zelf verantwoordelijk gemaakt voor hun therapie.