Max Ernst GGZ, locatie Utrecht

Zelf ben ik niet in behandeling maar ik wil de ervaring namens een van mijn naaste kennissen delen. Gezien ik zelf in de hulpverlening zit wil ik de organisatie meegeven dat de communicatie met een kwetsbaren groep het belangrijkste is. Hierbij wil ik aangeven dat dat de behandeling nog niet begonnen is. Jammer genoeg wil de kennis de ervaring niet delen omdat zij gewoon geholpen wil worden en het niet. De ervaring die ik tot nu heb bij de beoordeling van Max Ernst ga ik de feedback lijst na die zorgkaart Nederland hanteert. Te beginnen bij de afspraken. Op het moment van inschrijving stond er een wachttijd van 4 weken lang en vervolgens drie weken vanaf de intake. Tevens schrijft de zorg verlener op zijn website: ‘Als je een probleem hebt dan wil je dat het liefst zo snel mogelijk overwinnen en weer een normaal leven kunnen leiden. En als je op zoek bent naar een helpende hand, dan wil je natuurlijk niet tegen moeilijke procedures of lange wachttijden aanlopen’ De bovenstaande gegevens maakte dat de kennis, haar vertrouwen stelden in de organisatie. De bovenstaande punten bleken voor haar alles behalve waar tot nu toe: In de procedure zit standaard een intake formulier ingebouwd, waarvan de kennis niet op de hoogte is gebracht met de aanmelding. Dit formulier word pas na verwijzing (de verwijzing liet natuurlijk 5 weken op zich wachten omdat een andere tweedelijns psycholoog vond dat dit kon wachten na haar vakantie) opgestuurd met de post en dient te worden geretourneerd met de post. Dit alles heeft twee weken geduurd. Vervolgens is er na vier weken een afspraak gemaakt met voor de intake, deze intake procedure bestaat uit drie gesprekken en hierna kan pas worden overgegaan naar hulpverlening, niet direct omdat men moet overleggen of men de kennis kan helpen. Na dat dit is besloten komt zij op een tweede wachtlijst te staan en er is aan haar gemeld dat als Max Erst besluit niet te helpen, dat zij de vrijheid om de kennis zonder hulp weer op ander wachtlijst te zetten. Gezegd mag worden dat ik mij zorgen maak om de stijl van communiceren, het bovenstaande verhaal lijkt bureaucratisch, en niet erg persoonlijk. Toen ik wilde melden aan de zorgverlener dat er zorgen waren en er veel niet duidelijk was kreeg ik van een van de medewerkers te horen dat hiervoor schriftelijke toestemming moest worden geven omdat zij ander geen informatie mochten geven, logisch echter luisterde de kennis mee via handsfree en sprak zij ook mee om het verhaal helder te krijgen. De heer vertelde uiteindelijk op aandringen erg geïrriteerd en legde de procedure uit en vertelde dat dit een normalen procedure is. Hij heeft geen empathie getoond en heeft ook niet gemeld dat dit vervelend is. Toen ik later melden dat ik het gesprek erg vervelend heb ervaren als hulpverlener, werd er mij gemeld dat dit volgens de procedure ging en zij geen hulpverleners zijn en daarom ook niet melden dat het vervelend is. Het gesprek sloot af met dat het 17:00 is en dat de medewerker de helen dag hard heeft gewerkt en mij niet meer te woord zou staan. We zien dat de praktijk hierin de boekjes volgt, maar niet de mens. Ik maak me hier erg zorgen om omdat juist de praktijk erg mensgericht lijkt te zijn. Eerdere ervaringen zijn erg goed geweest op andere plaatsen. Ik weet daarom ook zeker dat dit niet de bedoeling is maar het gebeurt wel doordat er niet altijd evengoed word gecommuniceert naar de cliënten toe en omdat het secretariaat niet altijd even mens gericht is. Ik vertrouw erop dat na deze slecht start de kennis toch goed kan worden geholpen en dat de praktijk waar kan maken wat zij schrijft zodat ook deze kennis de goede weg kan gaan, samen maken we de zorg weer menselijk! Volgens mij is de praktijk goed op weg maar heeft zij het niet altijd even scherp.