SZR, Hospice Tiel

Ik vond een deel van de medewerkers heel goed werken, maar een kleiner deel werkte slecht en dan vooral nadat de leidinggevenden weg waren. Zij hielden twee uur pauze en bleven echt twee uur in het rookhokje, terwijl patiënten belden bijvoorbeeld omdat ze naar de wc moesten. Er was totaal geen aandacht voor de patiënten, zij werden genegeerd. Mensen die daar al langer liggen belden al niet meer, omdat zij gewoon geen hulp konden verwachten. Het hing er dus vanaf wie er werkte. Nieuwe medewerkers deden snel mee. Ik vond het zo opvallend, mijn moeder kwam nog redelijk goed ernaar toe, maar iedereen had daar binnen twee weken een katheter. Wij hadden met de arts afgesproken dat mijn moeder voor een dag een katheter zou uitproberen, maar de verpleegkundigen wilden een week. Ik zou aanbevelen daar een onderzoek naar te doen hoeveel mensen na een maand een katheter hebben, want dat klopt niet. Ook waren ze bij mijn moeder een aantal keer vergeten de morfine om de vier uur te geven. De verzorgende verpleegkundige wist van niets als ik haar aansprak. Zij was niet op de hoogte. Op een bepaald moment was mijn moeder half verlamd, daarom kon zij niet zelf het eten en drinken pakken. Ik heb vaak meegemaakt dat zij het eten en drinken naast haar hebben gezet zonder dat zij eraan kon. Het gevolg was uitdroging. Ook stonk mijn moeder soms. Ze ging een keer per week in bad als er tijd was en dagelijks zou zij onder de oksels gewassen worden. Het wassen van iemand was minimaal of niet, met het gevolg dat ze stonk. Daarna deed de familie het.