Gezondheidscentrum Nellestein, Huisartsen

Voldoende zorg verleend? En dan heb ik het nog niet eens over goede zorg. Op 28 januari 2015 lever ik, bij mijn nu inmiddels bijna 3 jaar voormalige huisarts, mevrouw Kunst, urine in met het vermoeden van blaasontsteking. Vermoeden, ik ben geen arts. Mevrouw Kunst is dan ongeveer 20 jaar mijn huisarts. De laatste 10 á 15 jaar heb ik haar niet gezien. Als ik wel eens kwam, was het altijd bij een arts in opleiding, zo eens in de 2, 3 of 4 jaar, en dan altijd bij een andere arts in opleiding. Als je urine inlevert moet je daarbij een formulier invullen met je klachten. Ik vul in: 'pijn in buik en zij, pijn bij plassen, herkent gedeeltelijk de klachten'. Dit laatste in verband met mijn herinnering: het was lang geleden dat ik een blaasontsteking had. Urinetest was negatief. Vervolgens wordt de urine op kweek gezet. Hier moet je een dag later over opbellen. Dit telefoongesprek, gevoerd met een praktijkassistente, staat niet in mijn dossier. Zelf nam ik de uitslag voor kennisgeving aan en besloot alvast aan het werk te gaan. Zo nam ik deel aan het bevolkingsonderzoek darmkanker. Normaal gesproken zou ik daar nooit aan mee doen. Uitslag: bloed in ontlasting en ik werd meteen op de lijst gezet voor een coloscopie die 6 weken later was. Met die brief van de uitslag heb ik wel een uur in mijn hand gezeten. Ik bel mijn huisarts op 19 februari 2015. Ik vertel haar waarom ik had mee gedaan aan het bevolkingsonderzoek, dat de urinetest en de kweek negatief was en mijn vraag aan haar: was die tijd van 6 weken niet te lang? Zij zelf had net de uitslag voor zich liggen en was zeer meelevend in dit vrij lange telefoongesprek. Maar wakker werd ze niet. Kon ik de volgende week bij haar komen op consult? 'Oh nee, geen sprake van.' Ze bood wel een consult aan bij een arts in opleiding. Ook aan hem vertel ik waarom ik heb meegedaan aan het bevolkingsonderzoek. Hij deed lichamelijk onderzoek maar zag geen aanleiding om die termijn van 6 weken te verkorten. De coloscopie bracht niets aan het licht. Alles zag er prachtig uit. De klachten bleven, wisselend, soms wat minder, soms wat zeurend. In de nacht van 6 op 7 oktober 2015 krijg ik een koliekaanval en bel de huisartsenpost. Zij komen, zelf ben ik niet in staat om te gaan. Zij constateren: blaasontsteking, bloed in urine, bloeddruk 180/120 en denken aan een niersteen. Ze laten ook 2 zetpillen diclofenac achter en gaven als advies de volgende week contact met mijn huisarts op te nemen. Dat deed ik. Natuurlijk kwam ik weer bij een andere arts in opleiding. Deze zat alleen maar in haar computer te kijken, haar hoofd ging steeds verder naar voren en zat bijna in het beeldscherm.'Hallo', riep ik, 'kan ik wel iets tegen u zeggen, of leid ik u dan af? 'Ze realiseert zich dat dit niet kan en enigszins verontschuldigend zegt ze: ' U bent nieuw voor mij hé.' Ik wilde zeggen: 'U bent ook nieuw voor mij.' Niet gedaan. Had ik moeten doen. Dat is achteraf. Deze arts in opleiding wilde weer onderzoekjes doen. De kuur tegen de blaasontsteking had geholpen, mijn vitaliteit kwam terug, maar er bleven klachten. Pas op 13 november 2015 kwam mijn huisarts, mevrouw Kunst, in actie. We zijn dan 10 maanden verder. Ze vroeg een echo aan. De echo wees niets uit en ik wilde een verwijzing naar de uroloog. Er volgde bij de uroloog nog een traject van ruim 2 jaar. Mijn eerste vraag aan de uroloog was: hoe kan dit: dat de test eerst negatief was en 10 maanden later positief? Dat kon volgens haar heel goed. Het sleutelwoord is: momentopname. 'Dus eigenlijk, als die test negatief is, zou je die bijvoorbeeld 3 dagen later nog eens moeten doen.' Ze knikt bevestigend. Inmiddels had ik een overactieve blaas ontwikkeld met pijn, plasdrang en veelvuldig plassen. Medicijnen die eerst hielpen, hielpen later niet meer. Nog een kijkje in de blaas: cystoscopie. Alles zag er weer prachtig uit. Op dit moment gaat het beter, zeg dat ik op 75% zit.Mevrouw Kunst om opheldering gevraagd. Ze heeft mij 2 briefjes op een kleutertoon geschreven, duidelijk in grote haast met fouten uit het dossier. Zelf had ze geen bemoeienis met mij gehad, ze was die dag afwezig. Met 'die dag' bedoelt ze de 29e januari, de dag dat ik voor de uitslag van de kweek belde. En had ik wel gebeld? Want dit gesprek stond niet in mijn dossier vermeld. En onze praktijkassistenten zijn 'zeer zorgvuldig', en 'vragen altijd door en bieden zo nodig een vervolgconsult aan.' 'En was gezondheidscentrum....(ze noemt hier een ander gezondheidscentrum) niet iets voor mij, dat was ook dichterbij.' Ik wijs haar op de rits gerechtvaardigde klachten die ik over de praktijkassistenten in 2016 en 2017 heb ingediend, en dat Noor van Wissen, de arts bij wie ik inmiddels binnen dit gezondheidscentrum was over gestapt, mij excuses aanbood, die door mij geaccepteerd zijn. Het bericht van 6 januari 2018 is ook van mij. Bovendien, en ik zeg dit met nadruk: medische klachten horen bij de arts. Toen de kweek negatief was, had mijn briefje met klachten, ingevuld bij de urine, naar de huisarts terug moeten gaan en het is aan de huisarts die het vervolgtraject bepaalt en mij daarover informeert. Er was immers nog geen diagnose. Het is mij een gruwel om te horen dat praktijkassistenten 'doorvragen'. Wat overigens niet gebeurd is, en dit telefoongesprek staat niet vermeld in mijn dossier. Mijn briefje met klachten is gewoon als 'herkenbaar' , afgedaan door een praktijkassistente, inmiddels met pensioen. De huisarts blijft echter verantwoordelijk, tenzij de praktijkassistent(e) big geregistreerd is, wat hier niet het geval was.Toen Noor van Wissen vertrok wilde ik overstappen naar een andere praktijk. Ook dit ging weer fout en niet binnen de toegezegde termijn. Over deze zaak valt nog heel wat meer te zeggen, ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk op te schrijven. Gezondheidscentrum Nellestein. Een ziek makend gezondheidscentrum. Voor mij.