Aafje, locatie Smeetsland

Mijn moeder heeft hier de laatste zeven jaar van haar leven gewoond. Het is een erg mooie locatie, dat is prettig. Ook was de hulp wel persoonlijk. Mijn moeder had een mentor die haar begeleidde. In deze zeven jaar heb ik het huis wel wat achteruit zien gaan. In het begin werden er veel activiteiten en uitjes georganiseerd. Dat het minder werd heeft te maken met bezuinigingen en een personeelstekort. Zo zaten er soms maar twee verplegers op een groep van 16 dementerende mensen. Dat is veel te weinig. Ook heb ik een keer een dame 45 minuten horen roepen om hulp op een toilet, waarbij ze het uiteindelijk in haar broek heeft gedaan. Wat ook een oorzaak is, is dat de overheid wil dat het verplegend personeel alles efficiënter leert doen. Hier werd dan ook wel monitoronderzoek naar gedaan. Dan moesten ze bijvoorbeeld gedurende twee weken alles wat ze deden op de minuut na in een logboek zetten. Dit ging extreem ten koste van de hulp aan de patiënten. Een ander voorbeeld is dat op een gegeven moment de catering is gestopt. De verpleging ging zelf koken. De ouderen konden dan helpen. Met aardappels schillen bijvoorbeeld. Het idee was dat mensen dan eten roken, waardoor de eetlust werd vergroot. Dit werkte alleen niet, want er was nog minder tijd om aandacht aan mensen te geven. Bovendien waren de cliënten totaal niet in staat om te helpen met koken. Er is een grote behoefte aan meer personeel, dat meer uitgaat van de behoefte van de cliënten. Als er vakantiekrachten zijn, weten de cliënten totaal niet weten waar ze aan toe zijn. Ze willen graag vertrouwde gezichten zien.