Amstelring, Woonzorgcentrum Vreugdehof

Mijn moeder lag hier voor het revalideren na een zware operatie, zij kon zelf niet meer eten, kreeg sondevoeding. Telkens lieten zij deze verstoppen, zodat zij weer naar de Vu moest met ambulance. Als zij moest plassen, dan drukte zij op de knop, na 3/4 kwartier was er nog niemand gekomen. Ik (dochter) ging dan zoeken naar het verplegend personeel, ik zag eindelijk iemand, zij was bezig met de vaatwasmachine uit te ruimen en vroeg kan ik ergens mee helpen, ik zei, Ja , mijn moeder moet naar de toilet en heeft al 3/4 kwartier geleden op de knop gedrukt. Toen zei ze , echt heel kattig. Ja, ik kan niet alles tegelijk. Toen zei ik, wat is nu belangrijker. Helaas kon ik mijn moeder zelf niet helpen, omdat zij aan de sondevoeding en zuurstof zat gekoppeld. Ook sliep mijn moeder altijd in de Vreugdehof , ik denk dat ze de patienten expres slapend hielden, dan waren ze niet lastig. Toen mijn moeder in de Vu lag, sliep ze nooit. Maar als ik op bezoek kwam in de Vreugdehof altijd. Mijn moeder is in 3 maanden tijd 23x in de ambulance gekomen, omdat het vreugdehof niet voor haar kon zorgen, en de Vu stuurde haar weer met ambulance terug. (Mijn moeder is overleden, ze kwam niet aan haar rust) Maar ik ben hier nog steeds ontzettend boos om. En omdat Hugo Borst bekend is, wordt zijn boek gelezen. Maar ik kan ook een heel dik boek schrijven, hoe slecht de verzorging is in het Vreugdehof in Amsterdam. Ook viel ze uit bed, omdat ze vergaten het hek omhoog te doen( waar wij voor hadden getekend), en haar kamer was gewoon smerig. In zo'n kamer moet een long patiënte liggen. Wij hielden de kamer zelf maar schoon. Het verplegend/verzorgend personeel liep ook in gewone kleding en waste hun handen niet, wat ons ook echt opviel.