Catharina, thuis op Voorne, Bollaarshoeve

Als ik aangeef de begeleider van mijn moeder te willen spreken, word ik soms een week later gemaild. Zij heeft geen vervanger volgens mij. Als zij ziek is of met vakantie, dan hoor ik niks meer en dan moet ik er achteraan. Ik begrijp dat het roeien is met de riemen die ze hebben. Ik vind het er organisatorich een chaos. De bewoners mogen er niet onder lijden. De medewerkers doen hun best, maar ik vind ze niet echt goed opgeleid voor de belangrijke taak die ze hebben. Je verwacht meer gespecialiseerd personeel. Ze zijn jong en onervaren. Wat daar dan bijkomt als de baan op de tocht staat, dat de motivatie minder wordt. De medewerkers luisteren wel, maar ze doen er niks mee naar mijn idee. In het gesprek zijn ze heel meegaand en de bereidheid lijkt veel te zijn, maar er komt uiteindelijk niks uit. Of het nou aan het tijdgebrek ligt of dat ze ongeïnteresseerd zijn, kan ik geen vinger op leggen. De informatie gaat redelijk goed, vroeger was het een nieuwsbrief per post. Nu gaat deze via de mail, dit is directer. Ik kan ook direct reageren, dit gaat beter. De accommodatie op zich is prima, het is mooi gebouw. De hygiene lopen we tegenaan. Er wordt slecht schoongemaakt. Ook de bewoners zelf worden te weinig onder de douche gedaan en te weinig gewassen, vind ik. Wat ze vertelden bij het begin, is niets van terecht gekomen. De samenwerking met Ipse de Bruggen is totaal misgegaan. De jongeren die wonen in Ipse de Bruggen zouden hier schoonmaken als werk. Hier was geen goeie sturing en controle op de hygiene. Het is hier nog nooit normaal schoongemaakt. Het gekke is bijvoorbeeld ook dat de kleding van de bewoners ter plekke wordt gewassen, met een machine zoals we thuis hebben. Mijn moeder loopt nog wel in kleding van anderen, hier klopt iets niet vind ik. Er moet iets veranderen in het huis wil ik er een goed cijfer aangeven.