Evean Eduard Douwes Dekker

Ik vind de onderstaande waarderingen geen recht doen aan de (veranderde?) werkelijkheid in het Doues Dekkerhuis - of althans op de afdeling waar onze moeder verblijft. Ja, toen wij haar brachten, zonk de moed mij in de schoenen. Het was er kaal en druk en lang dacht ik dat men niet wist wie wij waren. Maar dat is veranderd. Ook nadat wij aan de bel hebben getrokken en een gesprek hebben aangevraagd met zorg en arts. Inmiddels is het op de afdeling veel gezelliger ingericht - men had spullen weggehaald omdat een van de bewoners nogal van het weghalen, weggooien was - hoorde ik laatst. Natuurlijk is iedere zorgverlener anders, doet het op eigen wijze maar in het algemeen zijn wij zeer tevreden over de zorg die onze moeder wordt geboden. Men kent de bewoners. Men weet welke 'aanpak' werkt. Het blijft lastig zo'n afdeling met ca, 17 bewoners in een (dubbele) huiskamer waar eigenlijk geen gezamenlijke huishouding wordt gevoerd maar het voelt wel als een thuis. Er zijn activiteiten. Er is goede medische zorg. Er wordt vers gekookt - jammer dat 'de jeugd van tegenwoordig' daar minder ervaring mee heeft maar de boodschappen zijn die die u en ik bij de supermarkt kopen. Vers. Goed. Er zijn altijd 2 of 3 verzorgenden op de afdeling, behalve 's nachts. Dat vinden wij jammer maar dat is blijkbaar het beleid gestoeld o.a. op, o.i. overdreven, privacy gevoeligheid. Maar er zijn sensoren waardoor men niet helemaal 'zonder toezicht' slaapt en nachtrondes. Al met al is onze mening volledig bijgesteld in de loop van het jaar dat onze moeder er nu woont. Zij is blij als wij komen. Ze is blij als wij weggaan. Ik heb geen enkel moment het idee dat ik mij zorgen hoef te maken. Alleen de administratie zou beter kunnen. Het duurde nogal lang voor onze gegevens correct in de systemen stonden. Brieven krijgen mijn broer en ik om en om. Maar, ik word gebeld als er iets is. Ik kan elk moment zelf bellen zonder me bezwaard te hoeven voelen. Wij kunnen elke dag, op elk moment langskomen. En tja, dat ouderen met zijn tweeën op een kamer moeten slapen met slechts 1 kast voor kleding is natuurlijk van de zotte maar niet de schuld van het huis en het lijkt voor mijn moeder ook geen enkel bezwaar.