Icare, Kleinschalige woonvoorziening Vierackers

Voor een moeder met dementie is "thuis" niet meer te realiseren natuurlijk, ze wordt elke morgen wakker in een vreemd bed in een vreemde kamer. Daar is niks aan te doen.Maar wat "De Vierackers" er verder allemaal aan doet om er toch een "thuis" van te maken, dat is "Above and beyond expectations". Met toch beperkte middelen in een oud gebouw en (te) weinig mensen doen de verzorgenden er alles wat in hun vermogen ligt aan, om de bewoners zich "thuis" te laten voelen. Ik heb met grote verwondering en ontroering gezien hoe de verzorgenden zeer liefdevol met bewoners omgaan, terwijl het eigenlijk toch "vreemden" of "patiënten" voor hen zijn. OK, ik weet ook wel dat ze voor dit werk gekozen hebben. Maar geloof mij, ze zien het geen van allen als een beroep, maar allemaal als een roeping. Als zoon van mijn moeder verkeerde ik soms in de verleiding "gillend weg te lopen", maar de verzorging trad haar elke keer weer vol liefde en genegenheid tegemoet. Grote klasse! Mijn moeder is intussen overleden, en ook in het hele stervensproces heeft de verzorging zowel richting haar als richting de (gedurende ruim 3 etmalen wakende) familie op een geweldige, respectvolle en liefdevolle manier geacteerd en gecommuniceerd. Dit alles geldt trouwens zelfs nog na haar overlijden, ook toen was er steeds alle tijd voor de familie voor een gesprek, en voor het deel uitmaken van de rouwverwerking. Geweldige mensen!