Saffier, Verpleeghuis Nolenshaghe

Er is te weinig tijd, er zijn te weinig handen aan het bed. De zzp-indicatie staat op papier heel mooi, maar in de praktijk werkt het niet. Als iemand recht heeft op tien minuten zorg, maar diegene heeft last van diarree, dan zit je al. Daardoor krijg je nu slechte kwaliteit van zorg. Laatst bijvoorbeeld had ik een meneer gewassen en toen lag er een broek klaar die niet van hem was. Die moest ik dan toch maar aantrekken bij hem en dan een blouse eroverheen doen, zodat je niet zag dat de broek te klein was en niet dicht kon. Ik vind dat de mensen niet de verzorging krijgen waar ze recht op hebben na een leven lang hard werken in Nederland. De opleidingen moeten beter worden, zodat het personeel ook kwalitatief beter wordt. Daarnaast is het ook een deel normen en waarden, ook in de communicatie. De manier waarop je oudere mensen aanspreekt bijvoorbeeld. Die jonge meiden zeggen niet meer ‘goedendag mevrouw’, maar gewoon 'hoi'. Dat waarderen veel oudere mensen niet. Ook zou er meer vast personeel moeten komen, er zijn nu te veel uitzendkrachten. Die oude mensen hebben regelmaat nodig en niet telkens iemand anders die aan hun bed staat. He zou meer naar het kleinschalig wonen toe moeten, niet meer in van die grote groepen. Door kleinschalig wonen behoud je de huiselijke sfeer. Ook kan er dan zelf gekookt worden in plaats van die stoommaaltijden die ze nu krijgen. Een ander punt is dat de bewoners en het verplegend personeel meer hun mond open moeten doen. Ze moeten zich meer laten horen. Dat durven veel van hen nu niet. Bewoners denken dat ze weerloos zijn of lastig en vermoeden ook dat ze als ze wel een grote mond hebben, ze daarop worden afgerekend in de zorg die ze ontvangen. Ook de verpleging is vaak bang om zijn mond open te doen. Het zou gewoon veel transparanter moeten worden. Het is een oud en vies gebouw, maar als het goed is wordt het over niet al te lange tijd verbouwd. (zorgverlener)