Verpleegunit Assenrade in woonzorgcentrum Tolzicht

Afspraken lopen wel eens rommelig, naar mijn mening loopt de interne communicatie niet altijd goed. Waar mijn moeder zit is de indeling van de huiskamer krap. Zij zit in een rolstoel en het is passen en meten omdat er veel mensen in de huiskamer zijn. Mijn moeder kan het balkon niet op, hier is een vluchtweg aan verbonden. Er is geen andere vluchtweg, behalve via de hoofdingang. De medewerkers doen gigantisch hun best. terwijl de bezetting volgens mij te krap is. Soms zit er een groep alleen als de verpleging bij iemand bezig is. Wij doen dan wel eens spelletjes met de bewoners. Soms moeten ze met 2 verplegers naar iemand toe. Als ik een vraag stel, wordt daar wel gehoor aan gegeven. Wij helpen veel. Via de verpleging krijgen we wel informatie over wat er in de groep gebeurt. Mijn moeder heeft veel zorg nodig, en met de minimale bezetting geven ze wel genoeg aandacht. Ze heeft een keer door een invalster verkeerde medicijnen gekregen waarover wij een klacht hebben ingediend bij de directie. Wij hebben hier geen offciele reactie opgehad. Wel mondeling even over gehad. Die invalster heeft er wel wat over te horen gekregen. Mijn zus is eerste contactpersoon en die zegt: vergeven maar niet vergeten. Er was een cilinder kapot in de kamerdeur van mijn moeder, die is vorige week wel gemaakt maar daar hebben wij nog geen goede sleutel van. Het personeel op de afdeling haalt alles eruit wat er in zit. De vaste krachten vind ik goed. Na de klacht die wij hebben ingediend is er wel wat verbeterd, dat merken we. Er worden hier genoeg dingen georganiseerd, de mensen worden op hun wenken bediend. Er is veel muziek en in de huiskamer draaien ze op de televisie ook muziek of soms hebben ze het nieuws aan.