Zorggroep Apeldoorn en omstreken, kleinschalig wonen psychogeriatrie De Windkanter

Mijn schoonmoeder zit al 6 jaar in dit oktehuis. Sinds een jaar zit ze opgesloten in een rolstoel. Ze is daardoor zeer gefrustreerd geraakt. Haar ogen stralen wanhoop uit. Ik heb in al die jaren gezien hoe weinig er gedaan is om deze situatie te voorkomen of te verzachten. De stoel waarin ze zit is ongemakkelijk en biedt geen bewegingsvrijheid, ze kan niet eens haar benen over elkaar slaan. Ze heeft een droge huid en daardoor veel jeuk en kan nu dus ook niet meer krabben. Er is geen enkele afleiding voor haar. Ze roept om hulp, krijgt die niet en gaat dan schreeuwen en uiteindelijk gillen. Het personeel zet haar dan alleen op haar kamer, dan hebben anderen er geen last meer van. Wij bevrijden haar regelmatig uit de stoel om een paar passen te lopen en tenminste even een andere houding aan te kunnen nemen en doorzit-plekken te voorkomen. Dat is ons nu verboden door de arts, het past niet in zijn zorgplan. We gaan nu een klacht indienen maar verwachten daar weinig van. De eerste reactie van een manager was “de kwaliteit van de zorg is zoals altijd gewaarborgd”. Over de waarderingscijfers: Afspraken: De belangrijkste afspraken gaan over de behandeling. Daarover beslist alleen de arts en daarover kunnen wij dus geen afspraken maken. Zie het voorbeeld van het verzachten van haar leed dat door de arts gewoon geblokkeerd wordt. Behandeling: Het ergste is dat men de problemen ziet aankomen en niets doet: slechter lopen dan geen fysio of trippelstoel; doorzit-verschijnselen dan geen beweging stimuleren. Dit kun je alleen maar verklaren uit een gebrek aan motivatie. De organisatie zou eigenlijk alles moeten doen om verslechtering van de kwaliteit van leven uit te stellen. Maar dat kun je de medewerkers niet verwijten. De motivatie moet van de top komen. Omgang medewerkers: De medewerkers zijn naar ons toe altijd vriendelijk. Informatie-verstrekking: Toen het val-risico bij mijn schoonmoeder groot werd, gingen we om de tafel voor een oplossing. Volgens de arts was vastzetten in een stoel de enige optie. Pas nu is ons bekend dat er vele andere opties waren om dit te voorkomen. Er is een folder van Vilans “Ruim 80 alternatieven voor vrijheidsbeperking in de zorg”. Aan ons als leken werd geen enkel alternatief aangereikt. En nu is het dus te laat. Luisteren: Naar kleine problemen wordt goed geluisterd. Naar grotere problemen minder. Het lijkt dan alsof de motivatie ontbreekt om de kwaliteit echt te verbeteren. Bijvoorbeeld: Wij hebben gezegd dat dementerenden meer licht moeten hebben o.a. om depressiviteit te voorkomen. Dit is bekend binnen de zorg. Men doet dit niet en hanteert het argument “ieder mens is anders”. Alleen dankzij een doortastende psychologe is de donkere vitrage in de kamer van mijn schoonmoeder nu verwijderd. Accommodatie. Eigenlijk is het gebouw heel mooi. Er zijn zelfs 2 terrassen waar men in de zon of schaduw kan zitten. Maar helaas zitten daar alleen medewerkers en geen patiënten. Een gemiste kans om te ontsnappen aan de saaiheid. De ruimten worden helaas slecht schoongemaakt, het is er vaak smerig.