Zorggroep Apeldoorn en omstreken, kleinschalig wonen psychogeriatrie De Windkanter

Mijn vader verblijft hier. De medewerkers nemen het initiatief in het maken van afspraken. Ik denk dat dat hun protocol is. Om op de afdeling te komen heb je een code nodig. Het is hier meestal wel schoon. Aan het einde van de dag plak je nog wel eens vast aan de vloer omdat er wordt geknoeid door de bewoners. Het is wel netjes, het voldoet. Het personeel geeft mijn vader aandacht, liefde en humor. Wij kunnen zien dat mijn vader daarvan geniet en dat hij dat fijn vindt. De meeste medewerkers hebben echt wel hart voor de bewoners. Ze zijn vriendelijk, geduldig en ze snappen wat de behoeftes zijn van de bewoners. Je hebt veel te maken met invallers en flexwerkers die de gang van zaken niet kennen. Dat betekent niet dat ze geen hart voor de bewoners hebben, maar dat niet alles goed is overgedragen. Dat geeft onrust. Hierdoor gaan dingen niet zoals bewoners het gewend zijn. Doordat de medewerkers heel druk en weinig tijd hebben is er niet altijd aandacht voor de mantelzorgers. Als het pauzetijd is lopen de medewerkers weg van de afdeling om samen te eten, dan is er niemand op de afdeling aanwezig. Als je dan als mantelzorger vragen hebt op dat moment, stoor je ze tijdens het eten. Ik zou liever willen dat er altijd iemand op de afdeling aanwezig is, want dat is dus niet altijd zo. Als ik een vraag heb wordt dat wel goed begrepen maar er wordt niet altijd naar gehandeld door miscommunicatie onder de medewerkers. Als mijn vader bijvoorbeeld naar de tandarts moet, en dat moet met een rolsstoelbusje, is dat lastig te regelen en dan belt een medewerker mij om te vragen hoe dat gaat. Ik vind dat zij dat moeten weten. Soms is er dan geen rolstoelbusje aanwezig, daardoor kan er een afspraak niet door gaan, dat is dan niet hun schuld maar dan moeten ze het binnen de organisatie beter afstemmen want ze doen het niet handig nu. Het maken van een afspraak bij een arts en een rolstoelbusje zou tegelijkertijd moeten gebeuren om zulke situaties te voorkomen. Niet over de organisaties kant, maar over de bewoners kant word ik goed op de hoogte gehouden, dat moeten ze zo houden. Elke maand hebben ze een nieuwsbrief met alle activiteiten, en tegenwoordig hebben we ook een familie web. Als er een activiteit is geweest, plaatsen ze bij een foto daarvan van mijn vader. Dat is dan alleen voor onze familie zichtbaar. Het is een heel kleinschalige afdeling, hierdoor mis je de levendigheid die je bij grote instellingen wel hebt. Hiermee bedoel ik dat er bij grotere instellingen wekelijks bijvoorbeeld een zang uurtje of iets dergelijks is, maar dat is hier veel minder. Ik mis nog steeds de regelmatige fysiotherapie. Niet om resultaten te bereiken maar ter activering. Of andere activiteiten om de mensen te activeren zou ook goed zijn. Dat komt dus doordat het een kleine afdeling is.