Zorggroep Tangenborgh, Verpleeghuis De Bleerinck

Wat een opluchting dat mijn vader zijn laatste weken in de Bleerinck Is verzorgd en heeft mogen sterven. Wat ben ik als dochter enorm zorgvuldig, adequaat en eerlijk voorgelicht en begeleid door het hele behandelteam van mijn vader. Ondanks dat het voor mij erg ver weg was (ruim 200 km) liet ik na ieder bezoek mijn vader met een veilig gevoel achter. Zijn heel traumatische geschiedenis is door maatschappelijk werkster in detail aangehoord en genoteerd en gedeeld met de mensen die hem dagelijks verzorgden. Hij werd met de grootste behoedzaamheid, veiligheid en respect omringd. Mijn vader was al heel zwak toen hij op de Bleeding kwam, helaas, maar wat hebben zijn verzorgers zich steeds beschikbaar gesteld om al zijn behoeften te vervullen. Ik mocht hem altijd opzoeken, meenemen naar buiten en zijn ook demente vrouw, die hem dagelijks bezocht maar geen beslissingen over zijn welzijn kon nemen, werd ook met zeer veel tact en wijsheid opgevangen en door een afdelingshoofd begeleid. Toen de laatste uren van mijn vader ingingen, mocht ik steeds bij hem blijven, er was een bed en eten voor me en ook heel lieve aandacht en bemoediging. Een van de verpleegsters in de nacht, heeft me aangemoedigd en geholpen om bij mijn stervende vader te gaan liggen en hem in mijn armen te nemen, wat ik heel graag wilde, maar niet durfde. Ze heeft bovendien van dat zeer dierbare moment nog een paar lieve foto's gemaakt, waarop ik nu, tweeënhalf jaar na zijn overlijden, nog aan zijn vredige glimlach kan zien hoe heerlijk dat voor hem Is geweest. Wat had ik al die fantastische zorg ook aan mijn lieve moedertje, die 8 jaar daarvoor onder erbarmelijke omstandigheden crepeerde in een afschuwelijke instelling in Zeist, gegund. Deze zachte, tedere weken met m'n vader en zijn serene en vredige overlijden in mijn nabijzijn heeft ook de droevige herinneringen aan het nodeloos lijden van mijn moeder, verzacht. Ik blijf daarvoor de vakkundige arts, psychologe, maatschappelijk werkster en verzorgenden, allen met een groot hart voor hun zware werk, tot mijn eigen laatste adem dankbaar. Zo moet het.