Alrijne Ziekenhuis Leiden

Mijn vader is hier 26 februari op de NRU afdeling binnen gekomen. Ten eerste, de R van Revalidatie zouden ze in principe wel weg kunnen laten, want veel wordt hier niet aan revalidatie gedaan. Na 3 weken kregen wij al te horen dat er aan me vader niets meer te behalen viel, terwijl wij hem vanaf het begin af aan wel vooruit zagen gaan. Drie weken later werd ons verteld dat hij echt weg moest en dat hij naar een verpleeghuis moest of met veel zorg naar huis. Wij hebben besloten om hem naar huis te halen. De ene fysiotherapeut die hij nu thuis krijgt vind het erg raar dat er zo over hem is gesproken en vind het ook erg raar dat hij op deze geriatrische afdeling is terecht gekomen. De andere fysiotherapeut vond dat we contact op moesten nemen met de afdeling, zodat dit niemand anders kan overkomen, omdat mijn vader wel degelijk nog stappen kan maken. Ook is de overdracht naar de thuiszorg heel erg raar geweest. Er staat overal dat mijn vader zich zelf niet duidelijk kan maken, alleen door middel van zijn familie, en dat hij alleen ja en nee kan zeggen. Dit is echt de grootste onzin!! Zelfs de thuiszorg zei na de eerste dag dat ze het erg raar vonden dat dat er in stond. Dat laatste laat ook wel zien hoe het er op deze afdeling aan toe gaat. Er is hier veel te weinig personeel voor het aantal patiënten wat op de afdeling aanwezig is, dus hoe zouden ze ook kunnen weten dat mijn vader wel degelijk kan praten? Ik was altijd vanaf 10 uur bij mijn vader en je zag vaak tot de lunch, half een, niemand van de verpleging in de huiskamer. En aan de verhalen die je dan van andere patiënten en familie hoorde kon je echt merken dat het er op deze afdeling niet goed aan toe gaat. Mijn vader is ook echt wel vooruit geholpen, maar er is hier, vooral ook door de arts van de afdeling, fout op fout op fout gemaakt en we zijn blij dat hij hier weg is, hadden we veel eerder moeten doen!