Franciscus Vlietland

Mijn moeder werd opgenomen met longontsteking en delier op afdeling geriatrie. Heeft drie dagen lang dezelfde kleding aangehad, werd niet gewassen of tanden gepoetst. Bij navraag bij verzorging werd mij verteld dat we dan schone kleding moesten meenemen, de kast lag hier vol mee. Er wordt vergeten om een BH aan te trekken heel apart. Wat nog het meest triest is is dat ik andere familie hetzelfde hoor zeggen tegen de verzorging. Wat wordt er met deze klachten gedaan? Schijnbaar niets. Bij mijn moeder werden uiteindelijk de tanden wel gepoetst, zo jammer dat je de zorg daarop moet wijzen, is gewoon basis zorg. Les 1 op de opleiding. De ene verpleegkundige geeft wel zonodig medicatie de andere niet, als je vraagt waarom dan laten ze de beslissing bij jou liggen. Er wordt niet volgens protocol medicatie gegeven, de naam en geboortedatum patiënt moet gecheckt aan de hand van het polsbandje, gebeurt niet of zelden. Of iemand ze inneemt wordt niet naar gekeken verpleging loopt weg. Maaltijden, zorg als familie dat je er bent want anders staat er een bord voor de neus van de patiënt met veel te veel eten, waar je dan maar moet zien hoe je het op eet.. 1 van de 5 voedingsassistentes die we hebben meegemaakt heeft gevraagd of ze het vlees moest snijden. De rest zet het neer en loopt weg. De zorg op deze afdeling met zeer kwetsbare ouderen komt op mij over als ongeïnteresseerd in de mens die er ligt, aandachtsloos over de gang lopen en als je als patiënt geen besef hebt van hoe te alarmeren of te bescheiden bent om om hulp te vragen, geen familie hebt die voor je opkomt en voor je vecht dan is dit volgens mij een afdeling waar je dood gaat. Terwijl het glas met drinken op je nachtkastje vol valt met stof want als patiënt liggend in bed kun je hier niet bij, laat staan dat je het zelfstandig kunt op drinken. Men neemt niet de moeite om verder te kijken dan de diagnose van de huisarts of eerste hulp afdeling. Bij mijn moeder bleek namelijk dat ze meerdere herseninfarcten had gehad, als ik (ben zelf wijkverpleegkundige) niet op verder nakijken had aangedrongen was mijn moeder na een antibioticakuur gewoon weer zo de deur uit gezet zonder bloedverdunners en zonder adequate nabehandeling. Als ik kijk hoe er op deze afdeling wordt gewerkt schaam ik mij en zou ik willen weten waarom deze vig-ers en verpleegkundigen op deze afdeling werken. Als je namelijk je vak serieus uitoefende ben je geïnteresseerd in de mens achter het verpleegprobleem. En van aandacht en liefde bloeit iedereen op.