St Antonius Utrecht

Ik ben nu 3x in dit ziekenhuis opgenomen geweest, de verpleging doet echt hun best en de meesten zijn ook heel lief ondanks de werkdruk, maar communicatie en afspraken is een ramp. Hierdoor gaat er nogal wat mis vind ik. Ook die grote hal en indeling is raar, veel verdwaalde mensen gezien.Je moet een ellenlange gang af voor de lift en de deuren bij de ingang zijn onhandig. Er is bijna niets te koop qua winkels als je onverwacht moet blijven en het restaurant is op zondag dicht. Parkeren voor bezoek is duur. Op de afdelingen is er bijna geen info te vinden over wat je kan eten + tijden enz. Eten is sowieso niet geweldig en als je liever geen (plofkip o.i.d) vlees eet heb je daar wel een probleem. Ik hoorde dat er dagelijks ook vreselijk veel eten wordt weggegooid, zonde. Als de artsen hun ronde doen is er bijna geen intimiteit, dus iedereen kan precies alles horen. Sommige kamers hebben deprimerend kleine raampjes, terwijl andere mooi licht zijn, net hoeveel geluk je hebt. In een privékamer komen ze te pas en te onpas binnen wandelen. Ze zijn volgens mij als de dood dat mensen stiekem gaan roken in de badkamer met alle gevolgen van dien (brandalarm, boete enz), omdat je om te roken een kilometer moet lopen naar buiten. Doordeweeks zijn er vrijwilligers om te helpen, in het weekend is het vrijwel uitgestorven. Er zijn heel veel dingen waar ik tevreden over ben geweest, maar de uiteindelijke hernia operatie en alles eromheen ben ik totaal niet tevreden over, ik wil niet meteen het hele ziekenhuis afraden daarom, maar denk na wat je doet, vraag desnoods een 2nd opinion. Ik heb dat dus niet gedaan, eeuwig spijt nu. De communicatie is slecht, dus als er nadien (of ervoor, als je vragen hebt bijvoorbeeld) wat gebeurt kan je fluiten naar hulp, mijn huisarts is twee dagen bezig geweest om een neuroloog aan de telefoon te krijgen voor een spoedafspraak en zei tenslotte: ga maar naar de eerste hulp want dit werkt niet.