Chirurg Möllers, M.J.W.

Veertien dagen voor de operatie (toen nog niet bekend) heb ik medewerkers van het ziekenhuis/afdeling bezocht. Hierbij was het werkelijk zo dat ik mij thuis voelde. Toen ik mij liet ontvallen, dat ik een piepert ben, zei de dame:"ja maar u bent ook een man". Dit soort geintjes brachten bij mij ontspanning. Ik ben een noordeling en misschien komt het daardoor, dat ik mij op mijn gemak voelde onder noordelingen, gewoon, geen poespas, dicht bij mij. Toen ik naar Dokkum moest voor de operatie was ik niet gespannen, waarover ik mij verbaasde. Ik zag met vertrouwen de operatie tegemoet. Ik heb de Sionsberg een "boerenziekenhuis" genoemd, maar daarmee heb een compliment willen maken. Laagdrempelig, gewoon, betrokken op mij. Het was duidelijk dat men zich daar voor mij wenste in te spannen. De heer Möller heb ik niet gezien, of het moet zijn dat hij de man was met krulletjes met een muts op die over mij heen sprong. Dat kan natuurlijk niet, maar zo herinner ik het mij. Ik zag de wereld voor een doedelzak aan, vanwege "het drankje om rustig te worden". Ze hadden mij net zo goed een klap voor mijn kop kunnen geven met een moker. Ik denk dat het effect hetzelfde zou zijn geweest. Alles was even correct. Menselijk, vriendelijk. Ik kan ieder de Sionsberg met zijn mensen aanbevelen. Donderdag-morgen geopereerd, donderdagavond heb ik gefietst en vrijdag heb ik een eind gelopen. Jammer, dat ik Möller niet heb ontmoet, maar hij heeft zijn werk goed gedaan, waarvoor dank.