Gynaecoloog Dekker, K.S.

Ons kindje is geboren met een geplande keizersnede. Ik heb hier een trauma door opgelopen dankzij dr. Dekker, gynaecoloog. Na de keizersnede had ik herbelevingen, 's nachts sliep ik niet en de operatie kwam dan steeds opnieuw voorbij. Ik sliep dan vaak maar drie uur per nacht van de spanning. Ik ben sowieso panisch voor operaties, bloed, etc. en vond het vreselijk eng. Voorafgaand aan de operatie heb ik regelmatig telefonisch contact gehad met diverse gynaecologen en verloskundigen om vragen te stellen. Ik heb sowieso diverse gynaecologen gesproken en had bij iedereen een goed gevoel, behalve bij dokter Dekker. Ik vertrouwde haar niet door hoe ze in de gesprekken met me omging. Mijn negatieve gevoel over dr. Dekker werd versterkt toen zij bij een echo aangaf dat de baby te klein was. Ik vroeg om toelichting, omdat ik hier erg van schrok. Ik kon zelf niet beoordelen hoe 'erg' dat is, en of dit levensbedreigend was voor de baby. Ik kreeg echter geen toelichting. Ze wou me naar huis sturen met de boodschap dat ik het de volgende dag maar even moest navragen aan mijn eigen verloskundige. Ik raakte behoorlijk overstuur, daardoor, heeft ze alsnog een extra echo laten maken door een echoscopist. Daar bleek niets aan de hand te zijn met de baby, ze viel exact binnen de normale groeicurve. Dr. Dekker heeft toen keurig haar excuses aangeboden dat zij dit verkeerd gezien had. Ze had voor mij echter niet haar exuses aan hoeven te bieden voor het feit dat ze het verkeerd gezien had, maar liever voor het feit dat ze mij zonder toelichting overstuur naar huis wilde sturen. Vanwege stuitligging werd gekozen voor een geplande keizersnede. Ik vroeg om een gentle sectio. Dit zou standaard zijn in ZGT Almelo. Dr. Steen had ik telefonisch gesproken en ik vond haar een zeer prettige arts. Toen bleek dat ik door haar geopereerd zou worden was ik erg blij. Ik begon zelfs uit te kijken naar de dag van de keizersnede omdat ik het volste vertrouwen had in dr. Steen. Twee dagen voor de keizersnede werd ik gebeld dat een andere arts het ging doen dan gepland: dr. Dekker. Ik schrok enorm omdat ik dr. Dekker niet mocht en niet vertrouwde. Ik gaf aan dat ik niet door haar geopereerd wil worden. Ik vroeg of de operatie alsnog door dr. Steen gedaan kon worden of door een andere arts omdat ik er enorm tegenop zag om door dr. Dekker geopereerd te worden. Maar na een aantal telefoontjes bleek dit niet te kunnen. Ik heb toen overwogen om de geplande keizersnede af te zeggen, omdat ik er als een berg tegenop zag om door iemand geopereerd te worden waar ik geen vertrouwen in had. Maar mij werd verteld dat dr. Dekker dat weekend ook dienst had, dus dat het dan in geval van een spontane bevalling, alsnog zou kunnen gebeuren dat het een keizersnede zou worden die door dr. Dekker uitgevoerd zou worden. Ik voelde me klemgezet. Uiteindelijk belde dr. Dekker mij zelf terug en gaf aan dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat de baby direct na de geboorte bij me kwam, tenzij er iets heel ernstig mis was met de baby. Als er iets was kon ik dat aangeven en ze zouden er voor me zijn. Ik gaf aan dat ik heel bang ben voor operaties. Daarom vroeg ik of naast mijn man, ook mijn moeder aanwezig mocht zijn. Voor het geval dat de baby niet bij me was en mijn man bij de baby zou zijn. Ik wilde namelijk niet alleen daar liggen. Ik was erg bang dat als mijn dochter weg moest en mijn man meeging dat ik in paniek zou raken als ik daar alleen lag op de operatietafel met mijn buik open. Dr. Dekker gaf aan dat dit niet nodig was, dat de baby niet weggehaald zou worden. Alleen als het echt niet goed ging met de baby of mij, dan zou ze niet bij me liggen. Maar die kans was heel klein volgens haar. Ik had het gevoel dat ik geen andere keus had dan door dr. Dekker geopereerd te worden. Met veel spanning zag ik op tegen de operatie. Het begon niet zo goed. Het infuus werd twee keer mis geprikt en dat was pijnlijk waardoor mijn spanning groter werd. Vervolgens zou de katheter worden geplaatst. Ik wist dat helemaal niet van tevoren en schrok erg dat ik een katheter kreeg terwijl je nog niet verdoofd bent. Ik gaf aan dat ik daar bang voor was en ze zeiden dat ik er niets van zou voelen. Het deed het verschrikkelijk veel pijn. Hij was verkeerd geplaatst en ze trokken hem er weer uit. Ik had verschrikkelijk veel pijn en wist niet waar ik het zoeken moest. Ik moest wachten tot iemand anders kwam om de katheter te plaatsen. Er kwam iemand om het infuus te plaatsen en dat ging gelukkig bij de derde keer wel goed. De katheter werd daarna ook goed geplaatst maar het deed verschrikkelijk veel pijn. Ik was doodsbang voor wat er nog meer mis zou kunnen gaan als dit al zo begon. Toen hoorden we dat de operatie een uur was uitgesteld. Ik moest dus een uur langer liggen met die helse pijn en zat tegen het plafond van de spanning en pijn. Na een uur kwam de verpleegkundige vertellen dat het nog een uur zou worden uitgesteld. Toen werd ik boos en gaf daarom aan dat ik dan pijnstilling wilde omdat ik het echt niet meer trok met die pijn. Op dat moment werd er op de deur geklopt dat we toch mochten komen. Ik kreeg een ruggenprik en gelukkig ging dat in een keer goed. Ik was enorm opgelucht dat ik de pijn niet meer voelde, maar nog steeds doodsbang en gespannen. De operatie begon, mijn man hield mijn hand vast en probeerde me gerust te stellen. Ik schrok enorm dat ik alles voelde, geen pijn maar wel het snijden en trekken, de handen op en in mijn buik, daar was ik niet op voorbereid en ik raakte er nog meer van in paniek dan ik al was. Het was handig geweest als me dit van tevoren verteld was. Om 15:03 werd de baby geboren. Wat een mooi, overweldigend bijzonder moment was dat. Ik dacht dat ze op mijn borst zou komen te liggen maar ze haalden haar meteen bij me weg. Mijn man ging mee en ik kon ze niet goed zien toen ze haar controleerden omdat het schuin achter me gebeurde (terwijl me was beloofd dat ik dit zou kunnen zien). Ondertussen werd ik gehecht en kreeg ik heel erg veel pijn, het voelde als scherpe pijn aan mijn baarmoederwand. Ik gaf aan dat ik veel pijn had. Een verpleegkundige drukte op mijn buik en vroeg of ik kou voelde. Ik zei nee, ik voel pijn en toen zeiden ze dat dat niet kon. Ik gaf een aantal keren aan dat ik erg veel pijn had maar ik werd genegeerd. Ik werd steeds wanhopiger en vroeg waar mijn man en baby bleven. Er werd gezegd dat ze er zo aan kwamen. Ik riep dat ik echt heel veel pijn had. Ik hoorde een man zeggen dat dit geen pijn was maar een trekkerig gevoel. Ik gaf aan dat het echt wel heel duidelijk erge pijn was. Dit werd genegeerd. Weer vroeg ik waar de baby bleef. Ik bedacht me dat er iets erg mis moest zijn omdat ze niet bij mij was gelegd. Er was me immers verteld door dr. Dekker dat de baby alleen weg zou blijven als er echt iets ernstig mis was met haar of mij. Ik vroeg steeds waarom waarom het zo lang duurde tot de baby bij me kwam en waarom ik zoveel pijn had. Dr. Dekker zei lachend dat het prima ging en dat ze er zo aan kwam. Maar ik geloofde dat niet omdat me was verteld dat bij me zou zijn als het goed met haar ging. Ik was zo vreselijk bang dat de baby dood zou gaan en ik vond het zo naar dat ik daar alleen lag en de baby en mijn man weg waren. Precies waar ik bang voor was. Ik voelde me heel alleen en niet serieus genomen. Ik voelde me door iedereen in de steek gelaten en stond doodsangsten uit. Ik riep weer dat ik veel pijn had en of ik alvast morfine kon krijgen. Dr. Dekker zei: “Joh niet zo negatief, het gaat prima en je dochter komt zo. Ik bleef auwauwauw schreeuwen ik voelde me totaal genegeerd. Uiteindelijk kwam er een verpleegkundige mijn hand vasthouden, ik was zo blij dat er eindelijk iemand bij me kwam staan ook al was het niet mijn man. Eindelijk werd ik iets meer gezien / gehoord. Ze hield in elk geval mijn hand vast. Toen ging er iemand aan de kant en kon ik eindelijk de baby zien liggen in haar blootje met al die mensen om haar heen en ik vond het zo erg dat ze daar lag want ze hoorde bij mij te zijn. Voor mijn gevoel duurde het eeuwen tot ze eindelijk bij me op de borst werd gelegd en mijn man weer bij me stond. Ik was zo gelukkig dat ze toch gezond bleek te zijn. Ze was zo mooi en het gevoel om haar eindelijk vast te houden was onbeschrijfelijk. Ik was zo blij dat mijn man en ik samen met haar waren. Maar na een paar seconden werd ik misselijk en haalden ze haar weer weg. Ik vond het verschrikkelijk. Mijn man ging mee, dus lag ik daar weer alleen met weer pijn en het was erg koud en al die mensen eromheen die in mijn buik zaten te trekken. Ik zag steeds voor me hoe dat eruit moest zien mijn buik open met messen en met al dat bloed. Ik was doodsbang. Uiteindelijk werd ik naar een uitslaapkamer gebracht en ik bleef maar vragen waneer ik morfine zou krijgen want ik had zoveel pijn. Ik was zo wanhopig en miste de baby zo. Ze was om 15.03 uur geboren ik had haar maar heel even vastgehouden en inmiddels was het bijna 16.05. Terwijl me beloofd was dat als ze gezond dat was ik haar binnen het uur aan mijn borst mocht aanleggen (en daar hulp bij kreeg). Ik vroeg steeds waar ze bleef en de verpleegkundige (weer iemand anders) zei dat ze er zo aankwamen. Uiteindelijk kwamen mijn man en de baby om 16.10 uur en werd mijn dochter eindelijk bij me op de borst gelegd. Ik beleefde het hele gebeuren de eerste vier weken nog elke dag en nacht opnieuw. Vooral ‘s nachts als ik niet kon slapen. Ik vind het vreselijk om naar het litteken te kijken en vond het de eerste weken enorm eng als iemand aan mijn buik wou zitten of er in de buurt kwam. Ik had steeds het gevoel dat dit me was aangedaan, dat die arts dr. Dekker en al die mensen in de OK mij dat verschrikkelijke gevoel hebben aangedaan. Ook al weet ik met mijn verstand wel dat zij hun werk doen en dat het hun werk is om mensen te helpen, toch was en ben ik erg boos en verdrietig. En nog steeds ben ik boos en verdrietig dat me beloofd was dat mijn baby bij me kwam liggen en dat dit niet is gebeurd. Terwijl ze gewoon gezond was. Volgens mijn eigen verloskundige was dit niet nodig geweest. Als het lag aan eventuele onderkoeling hadden ze met warmtedekens kunnen werken. Dr. Dekker wist hoe belangrijk dit voor me was en hoe panisch ik was voor operaties. Ook vond ik het heel erg dat ik veel pijn had en niemand me serieus nam voor mijn gevoel, omdat ik genegeerd werd. Ik voelde me alleen gelaten en wanhopig. Dr. Dekker wist dat ik hier bang voor was en ze negeerde het volkomen. De eerste weken kreeg ik steeds een overweldigend paniekgevoel in allerlei situaties, bijvoorbeeld als ik messen zag of hoorde. Maanden na de operatie vond ik het nog steeds eng als iemand aan mijn buik zat. Ook had ik continu een gespannen gevoel in mijn buik en was ik continu erg gespannen en angstig. Pas na een paar maanden, met heel veel hulp en ondersteuning, toen ik sterk genoeg was, kon ik EMDR krijgen om het te verwerken. Dat heeft me uiteindelijk heel goed geholpen. Ik kan sinds de EMDR weer over de operatie praten. Toch moet ik altijd weer huilen als ik het erover heb. Dr. Dekker heeft zelf overigens na de operatie ook nooit gevraagd hoe het met mij ging of hoe ik het heb ervaren. Ik hoop dr. Dekker nooit meer tegen te komen, dit is één keer gebeurd en toen kreeg ik direct hartkloppingen en paniek en ben ik de andere kant op gelopen. Ik heb mij sinds de operatie voorgenomen om met dr. Dekker te praten, maar tot op de dag van vandaag durf ik dat niet aan. Daarom heb ik een klacht ingediend bij het ZGT. Dit hele verhaal heb ik verteld aan de klachtenbeoordelaar. Helaas was de enige reactie van dr. Dekker dat zij zich het niet meer kon herinneren. Dit geloof ik niet, ik kan me namelijk niet voorstellen dat ze wekelijks of maandelijks wordt opgebeld door iemand die niet door haar geopereerd wil worden. Volgens mij onthoud je zoiets echt wel, als iemand je eerlijk zegt dat ze persoonlijk geen goed gevoel bij je heeft.