Huisarts Eekhof, H.

Ongeveer 2,5 jaar geleden kwam ik bij mijn toenmalige huisarts Eekhof te Diemen met zware psychische problemen. Ik heb eerder behandelingen tegen depressie gehad maar ik vermoedde dat er meer aan de hand was. Ik herkende mijn specifieke klachten (o.a. herbelevingen) in de kenmerken die op informatie sites stonden over trauma-gerelateerde problemen. Ik vroeg mijn huisarts om een verwijzing naar het Sinai centrum in Amstelveen. Zij zei dat dat een "3e lijns" behandeling zou zijn dus dat ze me daar niet zomaar naartoe kon verwijzen. Een passend alternatief had ze niet. Bij een volgende afspraak zei ze letterlijk dat ik zelf maar iemand moest zoeken omdat zij het niet wist (?!). Terwijl ik toch naar mijn huisarts ging met zware problemen omdat ik er zelf niet meer uitkwam. Uiteindelijk heb ik zelf een psycholoog gespecialiseerd in trauma opgezocht en daar exposure therapie gehad. Dat was zwaar en niet genoeg. Ik heb in dik 2 jaar tijd van alles uitgeprobeerd, elke keer weer hulp gevraagd bij Eekhof en ik werd nooit serieus genomen of geholpen bij mijn vraag om verwijzing naar een specialist op traumagebied (specifiek: het Sinai centrum). Uiteindelijk kwam ik in een basis GGZ behandeling bij Arkin terecht. De diagnose Post Traumatische Stress Stoornis werd gesteld en aan het eind van die behandeling had ik een handtekening nodig van mijn huisarts voor een vervolg behandeling bij het Sinai centrum. Stilte van de kant van Eekhof. Meerdere telefoontjes vanuit Arkin naar Eekhof leverden niets op, ik heb weken gewacht op uberhaupt een reactie van mijn toenmalige huisarts. Die nooit kwam. En toen was de maat vol. Ik ben van huisarts veranderd en nu, weer een half jaar later, ben ik eindelijk in behandeling bij het Sinai centrum. Elke keer weer kreeg ik van behandelaars tot en met de bedrijfsarts de vraag: wat is er met die huisarts? Ik weet het niet. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat je zo met een patient (en dan ook nog één met zware psychische problemen) omgaat. Pas toen ik eindelijk bij het Sinai centrum terecht kon en moest aangeven hoe ik daar terecht was gekomen, begon het me te dagen dat ik letterlijk al jaren geleden mijn toenmalige huisarts om precies de hulp had gevraagd die ik nu zou gaan krijgen. Aan het eind van die periode werd ik arbeidsongeschikt, kwam ik zonder behandeling te zitten en zonder iemand om medicijngebruik mee te bespreken. Eekhof leek nauwelijks het geduld te hebben om mij mijn situatie te horen beschrijven. Haar reactie op mijn verzoek om een hogere dosis Prozac te proberen omdat het zo verschrikkelijk slecht met me ging, was "Het zijn geen snoepjes". Toen ik na al die tijd het intakegesprek bij het Sinai centrum had en daarna te horen kreeg dat de wachtlijst om aan een behandeling te beginnen gemiddeld 6 maanden was, ben ik een paar weken suicidaal geweest. Ik had er alles aan gedaan, alles wat in mijn macht lag, om hulp te krijgen, allerlei instanties waren op de hoogte van mijn situatie en nog steeds was hulp buiten bereik. Ik kon gelukkig (als onderdeel van een onderzoek) toch nog redelijk snel geholpen worden maar als Eekhof mij serieus had genomen en me had geholpen in plaats van tegengewerkt, dan had ik niet jaren hoeven wachten tot ik gepaste hulp kreeg.