Psychiater Caljé-Ong, G.S.

Ruim 5 jaar geleden ben ik onder behandeling geweest bij deze dame. Mijn eerste indruk van haar was zeer positief. Ik vond haar rustig, aandachtig, bescheiden, vriendelijk, warm en zij kwam bij mij kundig over. Ik voelde me bij haar gelijk vertrouwd en veilig. In een paar jaren dat ik bij haar onder behandeling ben geweest waren mijn positieve gevoelens over haar alleen maar toegenomen. Ik raakte aan haar gehecht en boekte ik dankzij haar veel vooruitgang. Zo leerde ik mijn gevoelens te herkennen en ze een naam te geven. Door gevoelens te herkennen en benoemen voelde ik me niet meer zo machteloos en gefrustreerd. Ook is mijn vertrouwen in anderen, dat beschadigd was door mijn ervaring in mijn vroegere jaren, begon te herstellen. Na ongeveer 2 jaar therapie, terwijl ik nog volop met de behandeling bezig was heb ik op een dag van haar te horen gekregen dat de moest stoppen. Ik voelde me toen afgewezen en in de steek gelaten door haar. Ik was teleurgesteld en voelde ik me bedrogen. Zij stelde toen voor nog een paar gesprekken te doen om de behandeling af te ronden, maar mijn vertrouwen en in haar inmiddels was zodanig beschadigd dat ik de zin en nut ervan niet meer zag. Hierna heb ik haar niet meer gezien en gesproken. Maar ik had er wel last van . Ik zat steeds met waaromvragen en zocht steeds naar redenen waarom zij zo onverwacht de behandeling had stop gezet. Toen heb ik haar een brief geschreven waarin ik mijn frustraties uitte. Ik kreeg een uitnodiging om te komen praten. Wat zij als eerste zei was dat zij geen plek had voor de nieuwe patiënten. Ik heb toen aangegeven dat dit ook mijn intentie en verwachting niet was. Toen legde zij uit dat zij zich mij teveel betrokken voelde en heeft daarom behandeling stop gezet. Ik stond na 15 minuten weer buiten. Nu naar zoveel jaren merk ik dat ik nog steeds hiervan last heb. Mijn vertrouwen in mensen is weer afgenomen. Ik vraag me af waarom zij mij niet doorverwezen heeft naar haar collega of iemand anders. Zij heeft mij gewoon als vuil buiten gezet zonder zich af te vragen hoe het met mij zou gaan en dit was juist het gevoel waarmee ik bij haar onder behandeling was. Zich klein en waardeloos voelen!.