Psychiater Los, A.

Reactie van/namens Los, A.

Ik betreur het feit dat u ontevreden bent over de diagnostiek en mijn bejegening naar u. Graag had ik u persoonlijk willen spreken over uw onvrede en irritaties en er van kunnen leren. Via de redactie van Zorgkaart Nederland heb ik getracht met u in contact te komen. Helaas hebt u aan hen doorgegeven dat u niet met mij in gesprek wilt gaan. Ik kan daarom niet persoonlijk ingaan op uw kwesties, omdat ik niet weet wie u bent en ook omdat ik mijn beroepsgeheim heb.


Ik heb dagelijks een telefonisch spreekuur tussen 8.30 en 9.00 zodat ik tijdens mijn spreekuur niet hoef te reageren op telefoonoproepen. Daarbuiten ingekomen berichten, reageer ik op na het spreekuur. Slechts zelden, in enkel acute dreigende noodsituaties moet ik op een telefoontje reageren tijdens mijn spreekuur en geef ik dit van te voren aan.

Persoonlijkheidsonderzoek ligt begrijpelijk soms gevoelig bij hulpvragers en wordt door mij uitdrukkelijk niet standaard verricht en alleen op indicatie gedaan. Er wordt dan uitgelegd waarom het onderzoek zinvol is en daarnaast ook expliciet toestemming en medewerking van de hulpvrager verzocht voorafgaand aan dit onderzoek.

Hoewel het vanzelfsprekend en professioneel is binnen de werkzaamheden van een psychiater om een inschatting te maken van iemands persoonlijkheid en karakter en de eventuele samenhang met de gepresenteerde klachten/ hulpvraag te begrijpen, wordt er door mij niet lichtvaardig over een persoonlijkheidstoornis gesproken. Ieder mens heeft een persoonlijkheid met kwaliteiten en kwetsbaarheden. Er is inderdaad pas sprake van een stoornis als de persoon en/of diens omgeving terugkerend en langdurige hinder van bepaalde persoonlijkheidskenmerken hebben ondervonden.

Ongeveer 13 % van de bevolking heeft een persoonlijkheidsstoornis. Binnen de groep hulpvragers die naar een psychiater wordt verwezen is dit hoger.

Persoonlijkheidsonderzoek wordt dus soms voorgesteld na een intake of gedurende de behandeling als er een sterk vermoeden bestaat dat er een relatie is tussen de door de hulpvrager aangegeven klachten, de onderliggende hulpvraag en het karakter van deze persoon om zodoende een passend en professioneel behandeladvies te kunnen geven met betrekking tot de hulpvraag.

Het persoonlijkheidsonderzoek bestaat uit het zorgvuldig uitvragen van de klachten in relatie tot de levensgeschiedenis, het opvragen van gegevens van eerdere behandelingen (alleen met toestemming), een gesprek met partner of familie, en vragenlijsten, die allerlei aspecten van iemands persoonlijkheid meten, bijvoorbeeld of iemand introvert of extravert is, of bijvoorbeeld goed of slecht met tegenslagen om kan gaan.

De uitslag van het onderzoek wordt altijd zorgvuldig teruggekoppeld en besproken met de hulpvrager en gecheckt op herkenbaarheid. Soms is er inderdaad sprake van een persoonlijkheidstoornis, maar meestal gaat het om enkele persoonlijkheidstrekken zonder dat het een stoornis is.

Mijn ervaring is dat de persoonlijkheidsdiagnostiek door de meeste hulpvragers bij wie het van toepassing was, als verhelderend en als toegevoegde waarde werd gezien.
Helaas is er nog steeds een taboe in de maatschappij met betrekking tot de diagnose persoonlijkheidsstoornis. Dit vind ik jammer. De uitwerking van een persoonlijkheidsstoornis veroorzaakt een hoge mate van lijdensdruk bij de hulpvrager en er ligt vaak ook een verband met arbeidsongeschiktheid of verslaving bijvoorbeeld. De stoornis is meestal goed behandelbaar met individuele psychotherapie zodat het gelukkig steeds minder vaak een life-time diagnose is.