Blogs van Ciska Rippen

Ciska Rippen heeft Gezondheidswetenschappen gestudeerd en was verpleegkundige. Na haar studie werkte ze als adviseur bij KPMG Gezondheidszorg. Sinds ruim tien jaar is zij zelfstandig coach en trainer op het gebied van persoonlijke ontwikkeling en communicatie. Daarnaast is zij als vrijwilliger werkzaam in de terminale thuiszorg.

Blogs van deze auteur

  • Zwijgen aan het bed

    Wat is er te zeggen aan een ziekbed? Alles ... en niets. Vaak zat ik aan het bed van een zieke of stervende. Soms iemand van wie ik hield, soms een relatief onbekende. Relatief, want ik merk dat ziekte en dood de afstand tussen mensen snel overbrugt.
  • Fouten en missers

    In elk beroep worden fouten gemaakt. De mate waarin die fouten anderen raken verschilt echter nogal. Een vrachtwagenchauffeur die een fietser aanrijdt, een piloot die een te harde landing maakt, een arts die een onjuiste diagnose stelt. Allemaal fouten met verstrekkende gevolgen. Allemaal haalden ze de pers. Alleen bij de arts werd ‘fout’ vervangen door ‘medische misser’.
  • Zwijgen kan tot fouten leiden

    Veel fouten in de zorg worden gemaakt ondanks het feit dat iemand ze bewust ziet gebeuren. Onze onzekerheid, ziekte of lagere status maken dat we onze mond houden op momenten dat het cruciaal is dat we spreken. Dat geldt zowel voor patiënten als voor artsen en verpleegkundigen.
  • Zorgen zonder oordeel

    Haar kamer heeft een voor mij zeer bekende nestgeur. De boeken op tafel, de tv-gids naast de stoel en de afstandsbediening erbovenop. Het hadden stillevens uit het huis van mijn oma kunnen zijn. Zelfs de zachte poedergeur en het geluid van de kleine slingerklok zijn vertrouwd.
  • Samen beslissen?

    Ik zie mijzelf als een mondige patiënt. Vanwege mijn achtergrond en opleiding voel ik mij op mijn gemak in ziekenhuizen. En toch..
  • Op een paar vierkante meter

    Voor mijn werk als vrijwilliger in de terminale zorg sta ik vaak voor een voor mij onbekende deur. Als vreemde kom ik in een huis dat een heel leven in zich opgeslagen heeft. Soms krijg ik een stukje van het verhaal te horen.
  • Dokter Achternaam

    De afgelopen maanden heb ik door omstandigheden heel veel artsen en verpleegkundigen de hand geschud. Het viel me op dat verpleegkundigen zich soms voorstellen met alleen hun voornaam en dat artsen dat regelmatig doen met ‘dokter’ en dan hun achternaam. Waarom is dat? Ik ontmoet deze beroepsgroepen ook regelmatig in een zakelijke setting en dan bestaat de wederzijdse begroeting altijd uit voornaam plus achternaam. Mens ontmoet mens. Hoe is dat anders dan patiënt ontmoet arts of verpleegkundige?
  • Ziekenhuisnacht

    Ziekenhuizen en nachtrust. Geen geweldige combinatie helaas. De omstandigheden om lekker diep te slapen ontbreken. Wat er in de ziekenhuisnacht soms wel is, is Tijd. Een kostbaar medicijn dat overdag vaak onvindbaar is.
  • Naar een ander kijken heeft geen zin

    Op internet zijn soms reacties te lezen als: ‘hij weet niet wat het is’ of ‘zij heeft makkelijk praten’. Niemand heeft makkelijk praten. Niemand is zonder verdriet of tegenslag. Ik hoorde ooit ergens dat veel problemen ontstaan omdat we het on stage gedrag van anderen vergelijken met onze eigen gevoelens achter de coulissen.
  • Thuis sterven

    Als je aan mensen vraagt waar ze later het liefste zouden willen sterven, zegt het overgrote deel "thuis”. Als het moment van overlijden heel dichtbij komt is dat onveranderd. Het eigen huis, waar mensen vaak al wonen sinds de kinderen klein waren, past om hen heen als een jas. Een warme, vertrouwde jas die ze niet graag meer uit doen.