Blog

Lees en discussieer mee over patiëntervaringen en kwaliteit van de zorg

  • De huismeesters van ZorgkaartNederland

    In deze blogserie geven wij onze bezoekers een kijkje achter de schermen bij ZorgkaartNederland. Hierbij het blog van Ernst Bijkersma, functioneel beheerder ZorgkaartNederland.
  • Patiënten aan het woord

    Ik weet het nog goed, het allereerste gesprek tussen patiënten en specialisten van het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. We zitten met z’n allen aan tafel en ik zie iedereen een beetje onwennig om zich heen kijken. Iedereen vraagt zich af hoe dit gesprek zal verlopen. Nadat de koffie, thee en koeken verdeeld zijn, beginnen de patiënten allerlei vragen te stellen over hoe de zorg in het ziekenhuis georganiseerd is. Je merkt aan de specialisten dat ze even moeten wennen aan het feit dat patiënten opeens de regie nemen.
  • Toegang tot digitale zorg: wel een recht, geen plicht

    Sinds mijn geboorte in 1979 ben ik onder behandeling van het ziekenhuis, diverse specialisten stonden aan mijn bed. Eerst voor epilepsie, maar door slechte ogen en een verwijsbriefje naar een Academisch ziekenhuis kwam zes jaar later de werkelijke diagnose: nierziekte. Het was mijn vaders tweede natuur om alles te noteren, van doktersuitslagen tot ieder griepje en zalfje wat werd voorgeschreven. Immers werkte mijn vader als medisch secretaris bij het toen nog genoemde GAK (tegenwoordig het UWV). Dat leidde ertoe dat ik nu nog dozen vol heb staan met alle administratie. Een heerlijke maaltijd voor papiervreters.
  • Openstaan voor elkaar

    In deze blogserie geven wij onze bezoekers een kijkje achter de schermen bij ZorgkaartNederland. Hierbij het blog van Dorien Nieuwenhuis, junior beleidsmedewerker bij ZorgkaartNederland.
  • Herhaalbare informatie, graag!

    Ik ben dokter, maar vandaag bekijk ik de zorg eens door de ogen van de patiënt. Ik ga met mijn vader naar de oncoloog om te bespreken wat de verschillende mogelijkheden zijn voor de behandeling van zijn kanker. Ik heb me voorbereid, en heb mijn bejaarde ouders gevraagd om hun vragen op te schrijven. Ik heb een papieren consulthulp en een pen mee. Ik overweeg het gesprek op te nemen, maar uit ervaring weet ik dat ik de opname nooit meer beluister.
  • Tandartsen zijn ook (maar) mensen

    Ik kwam al jaren bij dezelfde tandartsenpraktijk. Twee keer per jaar had ik een afspraak met de mondhygiëniste. Ze keek gelijk ook even mijn gebit na op gaatjes en maakte elke drie jaar nieuwe foto’s zodat ik daarvoor niet apart naar de tandarts hoefde. Ideaal, want met een enkele reis van ruim een uur ging ik er liever niet vaker heen dan nodig was. Maar na 9 jaar lang op en neer reizen en een verhuizing ben ik toch op zoek gegaan naar een nieuwe praktijk.
  • Waardig Levenseinde?

    Wat klinkt het mooi: de Wet Waardig Levenseinde, waar D66 voor pleit. Hulp bij zelfdoding voor mensen die hun leven voltooid achten. Zodat iedereen kan sterven zoals hij zelf wil. Ik stem progressief, ben orgaandonor en voor de euthanasiewet (bij uitzichtloos en ondraaglijk lijden). Toch ben ik, door mijn eigen ervaringen met 20 jaar ziek zijn en mijn werk met zieke mensen, fel tegen dit plan! En wel om twee redenen.
  • De mallemolen: een nieuwe knie

    Na jaren dubben heb ik de knoop doorgehakt: ik ga voor een nieuwe knie! En toen begon de mallemolen. Na het eerste consult, waarin ik akkoord ging met de operatie, kreeg ik papieren mee om een afspraak te maken voor de operatie. Maar daarvoor moet eerst preoperatief onderzoek plaatsvinden.
  • Vindbare informatie op een stabiele website

    In deze blogserie geven wij onze bezoekers een kijkje achter de schermen bij ZorgkaartNederland. Hierbij het blog van Christiaan van Wezel, functioneel beheerder bij ZorgkaartNederland.
  • Als ALS je leven binnen sluipt (10)

    Begin 2009 is bij mij de fatale aandoening ALS vastgesteld. In een aantal blogs wil ik u vertellen wat mij gedurende de afgelopen jaren is overkomen in de hoop dat iemand er iets aan zal hebben. Dit is mijn laatste blog. Het jaar 2014 kenmerkte zich door relatief snelle achteruitgang. Ik gebruik bewust het woord “relatief” omdat het onvermijdelijke verval bij het merendeel veel sneller verloopt. Voor mijn gevoel ging mijn welbevinden zo snel bergafwaarts dat ik mijn wensen voor mijn uitvaart op papier heb gezet. In hetzelfde jaar ging het psychisch met mijn vriendin erg slecht. Zo zeer zelfs dat we overwogen onze relatie te beëindigen en ik euthanasie overwoog om haar te bevrijden van de ondragelijke last die ik blijkbaar was. Mijn wil om door te leven was sterker. Mijn vriendin weigerde hulp te zoeken en kwam er zelf langzaam boven op. Onze relatie kwam mede daardoor in rustiger vaarwater.